ကဗ်ာဆရာ ေမြးျမဴျခင္း

ဒီကဗ်ာကေတာ့ ၂၀၀၃ ေမလ ၁၅ ရက္လို႔ ေန႔စြဲတပ္ထားတယ္။ က်ေနာ္က ကဗ်ာေရးမယ္လို႔ ေျပာတဲ့အခါ ကိုယ့္အေပၚ ေပးတဲ့ မွတ္ခ်က္ေတြကိုက ကဗ်ာဆန္ေနလို႔ ကဗ်ာျဖစ္သြားတာ။ စိတ္ဝင္စားမွာပါ။ ဖတ္ၾကည့္ေပါ့။ ေနခဲ့တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ေလးကို ျမင္လိမ့္မယ္။ ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ ရင့္ခ်င္ ရင့္လိမ့္မယ္။
****

“ကဗ်ာဆရာ ေမြးျမဴျခင္း”

“ျမစ္ကို အလ်ားလိုက္ ကူးမလို႔လား” … တဲ့။ (ဆရာ ေလးကိုတင္)
ေရးလက္စ စကားလံုးေတြ က်ကြဲသြားတယ္
ဆြံ႔အဖို႔ မဟုတ္ဘူး
ငါ့ ပုခံုးေတြ ေမာင္းျပန္တင္ဖို႔ …။

“စကားလံုးေတြ ေလာ္မာစမ္းပါ” (ကဗ်ာဆရာ တိုးေႏွာင္မိုး)
အာဏာရ အဘိဓာန္ တအုပ္လို
ျမွဳပ္ကြက္ေတြ ေဖာ္ေပးမယ့္ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔
တေယာက္ကလည္း
ပုလင္းထဲက ေခါင္းထုတ္ၿပီး ေအာ္လိုက္တယ္ …။

“အာသာေျဖဖို႔လား”
“လူတန္းစား တရပ္လား” … တဲ့။ (စိုးခက္မင္း)
ထိုင္ခံုတလံုးကို ခံတပ္လုပ္
လက္ဖက္ရည္ခြက္ေတြနဲ႔ က်ားကြက္ထိုးရင္း
ဂႏၳဝင္ကို အာခံဖို႔ ေမးခြန္းထုတ္တယ္ …။

ကဗ်ာဆရာရဲ႕ တေန႔တာမွာ
ညေနဟာ အစီအစဥ္ အက်ဆံုး
ဆံုမွတ္လမ္း …
ဆံုမွတ္ဆိုင္ …
မကြဲျပားတဲ့ အိပ္မက္ေတြနဲ႔
ညတိုင္း … ညတိုင္းကို က်က်နန ထုတ္ပိုးရင္း …။

(မူလလက္ေဟာင္း သင္ကာ)

Continue reading

Advertisements

Leave a comment

Filed under Poem

ကိုယ္ေတြ႔ ရဟန္းေကာင္း (၁)

ကိုယ္ေတြ႔ ရဟန္းေကာင္း (၁)

လွေအာင္

က်ေနာ္နဲ႔ ေမာင္ဘုန္းဟာ ငယ္ကတည္းက ေပါင္းခဲ႔တာမဟုတ္ ေပမယ္႔ တကယ္႔ငယ္ေပါင္းလိုပဲ။ သူတကၠသိုလ္ျပန္မဆက္ခင္ဆုံရေတာ႔ ငယ္ေပါင္းပဲေျပာၾကတာေပါ႔။သူနဲ႔သိရ တာကမၾကာခင္ကဆုံးသြားတဲ႔ ပန္းခ်ီ ေက်ာ္သာဒြန္းေခၚလာလို႔ပါ။ တခါက က်ေနာ္အဲ႔အေၾကာင္းေရးဖူးပါတယ္။ ေမာင္ဘုန္းက ရဟန္း က်ေနာ္က ရဟန္းလူထြက္ စမ္းေခ်ာင္းက မေနာရမၼက ပညာဒါန သင္တန္းတက္ ၾကတယ္။အပါတ္စဥ္ ၂။ အဲ႔မွာ ေမာင္ဘုန္းက ကိုရင္ႀကီးတပါးနဲ႔ ရင္းႏွီးလာတယ္။ က်ေနာ္႔စာအုပ္ဆိုင္ေလးကို ပင္႔လာတယ္။ ဘြဲ႔က ဓမၼသာရတဲ႔။ ေနာက္အေတာ္ရင္းႏွီးသြားၾကတယ္။ ရင္ဘတ္ခ်င္းနီးၾကတာကိုး။

ကိုရင္ႀကီးက အဲ႔ကတည္းက ထက္တာ ဗုဒၶစာေပနဲ႔ပါတ္သတ္တဲ႔ ေဆာင္းပါးေတြကို အဂၤလိပ္လို ေရးတာ အေမရိကန္ ဗုဒၶအဖြဲ႔အစည္းတခ်ိဳ႕က ထုတ္ေဝတဲ႔ မဂၢဇင္းေတြမွာ ေဖၚျပခံေနရၿပီ။ ေနာက္သူနဲ႔ ျပန္ကြဲကြာ သြားၾကတယ္။ ေမာင္ဘုန္းနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ ေတာ႔ ယေန႔ထိ အဆက္အသြယ္မျပတ္ တၿမိဳ႕တည္းေနတာကိုး။ ဦးဇင္းဓမၼသာရ ကေတာ႔ က်ေနာ္နဲ႔ ေမာင္ဘုန္းရွိရာၾကြလာရွာပါတယ္။ သူျဖတ္သန္းမႈ႔က ၾကမ္းပါတယ္။ က်မ္းတေစာင္ ေပတဖြဲ႔ျဖစ္ေလာက္ပါတယ္။

Continue reading

Leave a comment

Filed under Buddhism, Diary, Essay, Ko Hla Aung

အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္စြာ မိတ္ေဆြေဟာင္းမ်ား ျပန္လည္ဆံုေတြ႔ျခင္း မိတ္ေဆြသစ္မ်ား တုိးပြားျခင္း

(“အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္စြာ မိတ္ေဆြေဟာင္းမ်ား ျပန္လည္ဆံုေတြ႔ျခင္း မိတ္ေဆြသစ္မ်ား တုိးပြားျခင္း” အခန္းထဲမွ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပပါတယ္။ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ ပန္းခ်ီ ေက်ာ္သာဒြန္း (ခ) ကိုရွည္ႀကီးအတြက္ အမွတ္တရ)

သင္ကာဘုန္းျမင့္

ေကမုိးတို႔၏ ႏွလံုးေမြ႕ေလ်ာ္ ေပ်ာ္ဖြယ္ရာရွိေသာ တုိက္တန္းလ်ား တည္ရွိရာ လမ္းေၾကာင္းကိုလည္း စာဖြဲ႔ထုိက္စြာ၏။ လမ္းေပါင္း ၁၇ ခုရွိသည့္ ယုဇနတ္ဝယ္ တစ္ခုတည္းေသာ ထူးဆန္းသာေမာဖြယ္ ေကာင္းသည့္ လမ္းအျဖစ္ “ယုဇနတ္ ဗင္းနစ္” ဟု မည္ထုိက္ေသာ လမ္းဝယ္ ေကမုိးတို႔ ေနထိုင္၏။ မုိးအခါ “မည္းနက္” ေသာ အနည္မႈန္တုိ႔ျဖင့္ အတိၿပီးကာ “နက္မည္း” ေသာ အေရာင္ရွိသည့္ ေရတို႔သည္ လမ္းဟိုမွာဘက္ ဒီမွာဘက္ ထိပ္ႏွစ္ခုကို ဆည္ဖို႔ပိတ္ကာ တမင္ ေလွာင္ထားသည့္ႏွယ္ လမ္းတေလွ်ာက္လံုး အုိင္ထြန္းလ်က္ရွိေလသည္။

တိုက္တန္းလ်ား၏ အေျခသုိ႔ ဟိုဘက္တျခမ္း ဒီဘက္တျခမ္းကပ္လ်က္ သဲအိတ္မ်ားကုိ ေျခတစ္လွမ္းစာ ခင္းထားျခင္းအားျဖင့္ ယုဇနဗင္းနစ္လမ္းကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ရ၏။ ေျခသံုးဖဝါးစာမွ်သာ အက်ယ္ရွိေသာ သဲအိတ္မ်ားအေပၚ လွမ္းေလွ်ာက္ရသည့္အခါ ေဘးရိွ ဗြက္နက္ထဲသို႔ ေျခေလ်ာ္မက်မိေစရန္ လက္ႏွစ္ဖက္ကို အနည္းငယ္ ကားလ်က္ ခႏၶာကိုယ္ကို ဆပ္ကပ္ထဲတြင္ ႀကိဳးတန္းေလွ်ာက္ဘိသကဲ့သုိ႔ ဘဲလန္႔စ္ ညွိကာ ေလွ်ာက္ရ၏။

Continue reading

Leave a comment

Filed under Art, Novel

ယုဇနတ္ကာလ မတုိင္မီ အတိတ္ကုိ လွန္ျခင္း (၄)

ယုဇနတ္ကာလ မတုိင္မီ အတိတ္ကုိ လွန္ျခင္း (၄)

သင္ကာဘုန္းျမင့္

ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးျဖစ္၍ ၾကက္တြန္သံျဖင့္ မႏုိးမႈဘဲ ကားဟြန္းသံ၊ အင္ဂ်င္သံတို႔ျဖင့္ ႏိုးရေလသည္။ ဆရာဦးမုိးသည္ ေမွာင္ေနသည့္ သူ႔အခန္းထဲမွ ေဆးလိပ္တိုကို စမ္းတဝါးဝါးရွာလ်က္ ဝရံတာဘက္သို႔ ထြက္ခဲ့ၿပီ။ ဝရံတာ၌ ရပ္လ်က္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၏ နံနက္ကို အက်ႌကၽြတ္ျဖင့္ ခံစားေနသည္။

တုိေသာေဆးလိပ္ ကုန္ေသာအခါမွ အခန္းတြင္းသို႔ ျဖည္းညွင္းစြာ ဝင္ေလလွ်င္ ေအာက္အနိမ့္မွ တက္လာသူကုိ အျမင့္ဘက္မွ လူက ရင္ဝသုိ႔ ဆီကန္သည့္ပမာ ဖင္ထိုက္လ်က္ မလဲ႐ံုတမယ္ျဖစ္လ်က္ လက္ရာေျမာက္လွစြာေသာ အ႐ူးခ်ီးပန္း ဗရမ္းဗတာ နံရံပန္းခ်ီကားခ်ပ္ႀကီးကုိ ေတြ႔ေလၿပီ။

Continue reading

Leave a comment

Filed under Art, Novel

ဒေဇာင္းတိုက္

တခ်ိဳ႕ကလည္း ကိုယ့္အသိပညာ ဗဟုသုတလည္း အားမနာ …။ လူအမ်ားနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္လုပ္ဖို႔ ေစာင့္ၾကည့္ၿပီးမွ လက္ခုပ္သံ ေမွ်ာ္ေနေတာ့လည္း သူကိုယ္တိုင္က ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေနရာမခ်ထားတတ္သူေတြ ျဖစ္ေနတာပဲ …။

ကန္႔လန္႔ဆိုတာ စိတ္ရင္း ေစတနာနဲ႔ တကယ္မွန္တာကို မွန္လို႔ ကန္႔လန္႔ တိုက္ရဲတာပဲ ေကာင္းတယ္ …။ လက္ခုပ္သံ ေတာင္းခ်င္တာဆို သိပ္မၾကာဘူး … ေဂ်ာင္းမွာ …။ သူ႔ဟာသူ ဘာဆုႀကီး ရရ …။

Leave a comment

Filed under Experience

ဝႆန္မိုး (ခ) ေအာင္ႏိုင္ဝင္း ေျပာတဲ့ ေက်ာ္သာဒြန္း

ဇံုးတေလ ဇံုးတေလနဲ႔
အၿပံဳးေတြ ဆင္ခဲ့သူ …။

က်ဥ္းေျမာင္းလွတဲ့ အခန္းတြင္းမွာ
အႏုပညာ ေဇာေတြနဲ႔
အေမာက္ေတြ ေဖာက္ေနသူ …။

အရပ္ရွည္သေလာက္
အႏုပညာေပၚ စိတ္ရွည္သူ
ခုေတာ့ကြာ
အသက္ရွည္မသြားဘူး …။

ေတာက္ …။

“ေအာင္ႏိုင္ဝင္း Watthan Moe Anw”

(*ဇံုးတေလ – ေဇတလံုး)

Continue reading

Leave a comment

Filed under Art, Obituary, Poem

ပန္းခ်ီ ေကမိုးကို ေျပာတဲ့ ေက်ာ္သာဒြန္း

ဟေယာင္ ျမစ္ေျခသား
အျပစ္ေတြ မပြားေတာ့ဘူး
အခ်စ္ေတြနဲ႔ စကားေျပာမယ္ …။

ခင္ဗ်ား ေနလို႔ရရဲ႕သားနဲ႔
ခင္ဗ်ား ေပလို႔ ေသရၿပီ …။

ဆန္းေတာ့ မဆန္းဘူး
ခု ခင္ဗ်ား သြားလို႔ရာသြားပါ
ေနလိုက က်ေနာ့္ အခန္းဟာ
ခင္ဗ်ားအတြက္ တံခါးမရွိ … ဓားမရွိ
ဝီစကီ အျပည့္ရွိေနတယ္ …။

ဒါပဲ …။

“ေကမိုးမို Kay Moe Ko”

Continue reading

Leave a comment

Filed under Art, Obituary, Poem