Category Archives: Essay

ကိုယ္ေတြ႔ ရဟန္းေကာင္း (၁)

ကိုယ္ေတြ႔ ရဟန္းေကာင္း (၁)

လွေအာင္

က်ေနာ္နဲ႔ ေမာင္ဘုန္းဟာ ငယ္ကတည္းက ေပါင္းခဲ႔တာမဟုတ္ ေပမယ္႔ တကယ္႔ငယ္ေပါင္းလိုပဲ။ သူတကၠသိုလ္ျပန္မဆက္ခင္ဆုံရေတာ႔ ငယ္ေပါင္းပဲေျပာၾကတာေပါ႔။သူနဲ႔သိရ တာကမၾကာခင္ကဆုံးသြားတဲ႔ ပန္းခ်ီ ေက်ာ္သာဒြန္းေခၚလာလို႔ပါ။ တခါက က်ေနာ္အဲ႔အေၾကာင္းေရးဖူးပါတယ္။ ေမာင္ဘုန္းက ရဟန္း က်ေနာ္က ရဟန္းလူထြက္ စမ္းေခ်ာင္းက မေနာရမၼက ပညာဒါန သင္တန္းတက္ ၾကတယ္။အပါတ္စဥ္ ၂။ အဲ႔မွာ ေမာင္ဘုန္းက ကိုရင္ႀကီးတပါးနဲ႔ ရင္းႏွီးလာတယ္။ က်ေနာ္႔စာအုပ္ဆိုင္ေလးကို ပင္႔လာတယ္။ ဘြဲ႔က ဓမၼသာရတဲ႔။ ေနာက္အေတာ္ရင္းႏွီးသြားၾကတယ္။ ရင္ဘတ္ခ်င္းနီးၾကတာကိုး။

ကိုရင္ႀကီးက အဲ႔ကတည္းက ထက္တာ ဗုဒၶစာေပနဲ႔ပါတ္သတ္တဲ႔ ေဆာင္းပါးေတြကို အဂၤလိပ္လို ေရးတာ အေမရိကန္ ဗုဒၶအဖြဲ႔အစည္းတခ်ိဳ႕က ထုတ္ေဝတဲ႔ မဂၢဇင္းေတြမွာ ေဖၚျပခံေနရၿပီ။ ေနာက္သူနဲ႔ ျပန္ကြဲကြာ သြားၾကတယ္။ ေမာင္ဘုန္းနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ ေတာ႔ ယေန႔ထိ အဆက္အသြယ္မျပတ္ တၿမိဳ႕တည္းေနတာကိုး။ ဦးဇင္းဓမၼသာရ ကေတာ႔ က်ေနာ္နဲ႔ ေမာင္ဘုန္းရွိရာၾကြလာရွာပါတယ္။ သူျဖတ္သန္းမႈ႔က ၾကမ္းပါတယ္။ က်မ္းတေစာင္ ေပတဖြဲ႔ျဖစ္ေလာက္ပါတယ္။

Continue reading

Advertisements

Leave a comment

Filed under Buddhism, Diary, Essay, Ko Hla Aung

ဆယ္လီေလာက

ခင္ဗ်ား ဆယ္လီေတြကို၊ အထူးသျဖင့္ အႏုပညာေလာကသားေတြေပါ့ … သေဘာက်တယ္ … ခိုက္တယ္ ဆိုပါစို႔ …။

ေသခ်ာတာကေတာ့ သူတို႔နဲ႔ ေဝးေဝးကေန သေဘာက်ေန၊ ခိုက္ေန … အဲဒါ အေကာင္းဆံုးပဲ …။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အမ်ားစုကေတာ့ သူတို႔ နီးနီးေနလိုက္တာနဲ႔ ခင္ဗ်ား စိတ္ပ်က္တာနဲ႔ ဂိတ္ဆံုးလိမ့္မယ္ …။

႐ုပ္ရွင္ ပိုစတာေတြ ေရးတဲ့ ေလာကမွာ ေနတုန္းက ဒါကို သတိထားမိတယ္ …၊ ေခ်ာသေလာက္ ယဥ္သေလာက္ ပါးစပ္ၾကမ္းတာတို႔ … ႐ုပ္ကေလး သမားကမားနဲ႔ မင္းသမီး ဖဲဝိုင္းက မထတာတို႔ … ငါအိပ္ခဲ့တာေတြ စုစည္းလိုက္ရင္ ထင္းစည္းေလာက္ရွိမယ္တို႔ … ပိုးစက္ပက္စက္ေတြ ၾကားရင္ … စုတ္တီးစုတ္ပဲ့ေတြ ျမင္ရင္ … စိတ္ပ်က္သြားလိမ့္မယ္ …။

တေလာက ” ေကေပါ့ေလာက” လိင္ကိစၥ အ႐ႈပ္ေတာ္ပံုႀကီး ထြက္လာတာ ဖတ္ရတယ္ …။ တခ်က္တည္းနဲ႔ ” ေကေပါ့ ေလာက” ကေန ” ေကေပါ ေလာက” ႀကီး ျဖစ္ကေရာ …

ရွရြတ္ခန္လည္း ဒီျဖစ္ရပ္မ်ိဳးကို ႏွစ္ကိုယ္ခြဲနဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ ထြက္ထားေသးတယ္ …။

ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး … ေတြ႔ႀကံဳခဲ့တာ ေျပာပါတယ္ …

Leave a comment

Filed under Essay

အခ်က္ေပးသံမ်ား ျမည္ျခင္း

ဘာမွ မလုပ္ရေသးခင္ ငါေရးတာကို ျမင္ရင္၊ ငါဆြဲတဲ့ ပန္းခ်ီကို ျမင္ရင္၊ ငါေတြးတာေတြကို ေရးရင္ ဘယ္လိုထင္ၾကမလဲ ဆိုတာထက္ ဘယ္လို ထင္ေအာင္ ေရးလိုက္မည္ဟူသည့္ ပထမဆံုး အမွား။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပိႆေလး ေဘးပစ္ ေျပာရလွ်င္ ဘာမွ မလုပ္ရေသးဘဲ အထင္ႀကိးခံရဖို႔ စိတ္အခံက အရင္ ေဖာင္ေဒးရွင္း ခ်ေနျခင္း …။

ဒါကို အသက္ ၄၀ မတိုင္ ႀကိဳၾကား သတိထားမိသည္။ သို႔ေသာ္ ဆင္ျခင္မႈေနာက္တြင္ ျပင္ဆင္မႈ လိုက္မလာခဲ့။

(သင္ကာ၏ “အခ်က္ေပးသံမ်ား ျမည္ျခင္း” အခန္း၊ စာမ်က္ႏွာ ၂ ထဲမွ …)

Leave a comment

Filed under Essay

လက္ရွိမ်ား

ဒီရက္ထဲ …
-ေတာင္ေျပး ေျမာက္ေျပး … ဘဝကို ေဆးရတယ္ … ေသေရးထက္ ေနေရး ခက္တာ ေခတ္သစ္ဘဝ …။
-ထင္သလို မႀကိဳက္ေတာ့ ထထထ ကို like ျဖဳတ္တယ္ … မဲေပးရမယ့္ စာရင္းေတာ့ ကိုယ္က ေပါက္တာ မဟုတ္ …။
-ဟိုစကားဝိုင္း (တကယ္က မိုႏိုေလာ့ဂ္) ကို “ဣတၳိယ ကထာ” လို႔ ေပးရင္ လွမယ္လို႔လည္း မေျပာျဖစ္ဘူး …။
-ဓာတ္ခဲဆရာႀကီးနဲ႔ သူ႔တပည့္ေတြ အေၾကာင္းလည္း အတိတ္စာရြက္ေတြ မလွန္ခ်င္ဘူး …။
-ကိုယ့္ကိုလာၿပီး တိတ္တိတ္ကေလး လာၾကည့္ေနတဲ့ သူေတြကိုလည္း မႀကိဳက္ဘူး …။
-တျပည္သူ မေရႊထားက မ်က္ႏွာေတြ ဓားတင္ ခြဲစိတ္ၿပီး လွေနတာလည္း ေခ်ာတယ္လို႔ မထင္ဘူး …။
-တိုင္းရင္းသား မဟုတ္လို႔၊ သူတို႔ အလိုရွိတဲ့ ဘာသာဝင္မဟုတ္လို႔၊ အမ်ိဳးသမီး မဟုတ္လို႔ ဆိုတဲ့ ပါးစပ္နားက ပုတ္ခ်ခံရတဲ့ ပညာသင္ဆုႀကီးေတြလည္း လံုးလံုး စိတ္ကုန္ၿပီ …။
-“ထက္ျမက္တဲ့ ဓားသြားေပၚက ခ်ိဳျမျမပ်ားရည္စက္” ဖတ္ၿပီး ေျပာခ်င္တာေတြလည္း မေျပာခ်င္ျပန္ဘူး …။
-နယူးဇီလန္က ေသနတ္ပစ္ခန္းမွာ မိေခ်ာင္းမ်က္ရည္ေတြကို ေမးခြန္း မထုတ္ခ်င္ဘူး …။
-အခုလို ေရးေနတာေတြက မေရးတာ ၾကာၿပီ … မေရးခ်င္ဘူး …။

Kyaw Thura Htun ေဟ့လူႀကီး … 1:24 AM မွာ မမူးဘဲ ေရးတာေနာ္ …

Leave a comment

Filed under Essay

၂၀၁၈

၂၀၁၈
-ဇနီးသည္ မအဲ Nandar Bhone Myint ကို သူမ၏ ၾကင္နာမႈ၊ ဂ႐ုစိုက္မႈမ်ား၊ နားလည္ေပးမႈမ်ားအတြက္ ဆက္လက္ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

-ကိုယ္ႀကိဳက္၍ ဝယ္ေသာ၊ သူ႕အတြက္ ရည္စူး၍ ဝယ္ေသာ စာအုပ္မ်ားကို (သူ ဖတ္၊ မဖတ္ မသိ) … ကိုယ့္ဖာသာ သိမ္းက်ံဳး ဖတ္ၿပီး ေတြးစရာေတြ ရေနပါသည္။

-ဝီစကီ ဂရန္းအျပာ မေသာက္ဘဲ ဂရန္းေရႊ ေျပာင္းေသာက္ပါသည္။

-ခ်စ္ေသာ အေဒၚ အပါအဝင္ ေနာက္ဆံုး ကိုစံမိုးေဝ အထိ ေလာကႀကီးက ထြက္ခြာသြားသူမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ 40+ ျဖစ္ေနေသာ ကိုယ့္အေျခအေနကိုယ္ သံုးသပ္ ေနမိပါသည္။

-ဘယ္ဆရာဝန္ကိုမွ မျပရေသးေသာ္လည္း ေက်ာက္ကပ္ အေျခအေနသည္ မေကာင္းဟု ယူဆသည္။ တစိတ္တပိုင္းက မ်ိဳး႐ိုးလိုက္တာ ျဖစ္ႏိုင္သလို၊ အေနအထိုင္ မဆင္ျခင္ခဲ့တာလည္း ပါမည္။

-က်ေနာ္ ကင္မရာေရွ႕ ျပန္ဝင္လာေအာင္ တိုက္တြန္း အားေပးေသာ Ahunt Bhone Myat ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ရမည္ ျဖစ္သည္။ သူ႔တိုက္တြန္းမႈေၾကာင့္ စာေတြလည္း ရွာေဖြ ဖတ္ျဖစ္သလို ဘာသာျပန္ေတြလည္း လက္ေတြ႔ၿပီး ေရးျဖစ္ေနသည္။

-ဒီႏွစ္အတြင္း ကြန္ပ်ဴတာတြင္ အ႐ိုက္ရဆံုး (ေဒါက္တာ မိုးေအးသိမ့္ Moeaye Theint အႀကံေပးထားခ်က္ အရ – ကြန္ပ်ဴတာ အႏွိပ္ရဆံုး) စကားလံုးမွာ ႏိုင္ငံေတာ္ အတိုင္ပင္ခံ ပုဂၢိဳလ္၊ ေဒါက္တာ ဝင္းျမတ္ေအး၊ ကုလသမဂၢ လံုၿခံဳေရး ေကာင္စီ၊ UNHCR ႏွင့္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ ျဖစ္သည္။

-ေသခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ေသႏိုင္သည္၊ လုပ္ခ်င္သလိုသာလုပ္သည္ က်ေနာ့္ အေတြးျဖစ္ေသာ္လည္း လူတိုင္းအတြက္ သင့္ေလ်ာ္မည္ မဟုတ္ပါ။

သင္ကာ
၂၀၁၈ လက္က်န္

Leave a comment

Filed under Essay

၂၀၁၉

၂၀၁၉

-ထူးထူးျခားျခား ညီမငယ္ Kay Zon Nway က သတင္းေထာက္၊ အယ္ဒီတာနဲ႔ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ျခားနားခ်က္ကို ေရးပါဟု ေတာင္းဆိုသည္။ အလ်ဥ္းသင့္ရင္ ေရးပါမယ္ဟုသာ အာမဘေႏၱ ခံထားလိုက္ရသည္။

-က်ေနာ့္ ႏွစ္ဖက္ အဘြား၊ အေမ၊ အေဖ တို႔ အသက္ရွည္သည္။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္ သူတို႔လို အသက္ရွည္မည္ဟု မထင္တာက ျပႆနာ။

-ထို႔ေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ထဲ ေရးလက္စေတြ ျဖတ္မည္။

-၂၀၁၉ တြင္ ကိုယ္ျမင္တာ၊ ကိုယ္ယူဆတာကို ဒဲ့ေရးမည္ဟု ဆံုးျဖတ္သည္။ အနာေပၚ တုတ္က်လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ အခင္အမင္လည္း ပ်က္ခ်င္ ပ်က္မည္။ ပိတ္ဆို႔ (block) ခ်င္လည္း လုပ္ၾကပါ။

-သူမ်ားကို ပိုးစိုးပက္စက္ေတြ ေျပာမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ကိုယ့္ကို ေျပာေသာအခါ လက္ခံခ်င္သည္ကို လက္ခံမည္၊ လက္မခံခ်င္ေသာအခါ ပိတ္ဆို႔မည္။ (အတၱ၊ မာန)

-ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးကို လမ္းပိတ္ေနသည္ (Deadlock) ဟု NLD အစိုးရ မတိုင္ခင္က ေျပာခဲ့ၾကသည္။ အခုလည္း ဆက္ၿပီး လမ္းပိတ္ေနျပန္ၿပီ။ ေရွ႕ျဖစ္ကို မေဟာတတ္ေအာင္ ရွိသည္။

-ဂ်ာမန္ ဝန္ႀကီး တပါးက “ျပႆနာမ်ား၏ မိခင္မွာ ေရႊ႕ေျပာင္းဝင္ေရာက္မႈျဖစ္သည္” ဟု ေျပာသည္။ က်ေနာ္တို႔ ကမာၻ႔အေျခအေနကို မ်က္ေျခ မျပတ္သင့္။ (အေမရိကန္-မကၠဆီကို နယ္စပ္၊ ၾသစေၾတးလ်ရဲ႕ ကြ်န္းတင္စနစ္၊ ၿဗိတိန္ ခြဲထြက္လိုမႈနဲ႔ တူရကီအေပၚ ဂ်ာမန္လို ႏိုင္ငံေတြက အျမင္ မၾကည္မႈ)

-ဘာမွ မျဖစ္ရင္ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး၊ ျဖစ္ရင္ခံ ဆိုတာ စစ္အစိုးရလက္ထက္ကေန အခုထိ ရွိေနဆဲဆိုတာ မေမ့သင့္။

-ေသခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ေသခ်င္သလို ေသမယ္၊ ႀကိဳက္တာလုပ္။

၂၀၁၉ မွာ မႈန္ဝါးေနသူ
သင္ကာ

Leave a comment

Filed under Essay

“မွတ္တိုင္”

ကားကို “စိန္ေမရီ ကာသီျဒယ္” ေဘးနားက အၿမဲစီးတယ္ …။ မွတ္တိုင္ ႏွစ္ခုရွိတယ္ … ေနရိပ္ခို … မိုးခို …။

မွတ္တိုင္က ႏွစ္ခုရွိတယ္ … တစ္ခုမွာ အ႐ူးတစ္ေယာက္က အိပ္ေနတတ္တယ္ … အဲဒီမွတ္တိုင္မွာ ကားေတြရပ္တယ္ … အိပ္ေနတဲ့ အ႐ူးကို အျမင္မေတာ္လို႔ ပုဆိုးနဲ႔ အုပ္ေပးထားတာလည္း တခါတေလ ေတြ႔ရတယ္ …။ ဟိုဘက္မွတ္တိုင္မွာ ေယာင္ေတာင္ေတာင္ ထိုင္ေနသူတခ်ိဳ႕ ရွိတတ္တယ္။

တစ္ရက္က်ေတာ့ မွတ္တိုင္ ႏွစ္ခုလံုး ေပ်ာက္သြားတယ္ …။ ကားစီးဖို႔လာတဲ့ တခ်ိဳ႕လည္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ေက်ာ္သြားၾကတယ္ …။ လူတစ္ေယာက္က ခလုတ္တိုက္လို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မွတ္တိုင္ကို ျဖဳတ္သြားလို႔ ငုတ္တိုက်န္ရစ္တဲ့ မူလီသံငုတ္ေတြ ေတြ႔ရတယ္ …။ မွတ္တိုင္မ်ား ဖယ္လိုက္ၿပီလား ?

ေနာက္ရက္က် မွတ္တိုင္သစ္ သားသားနားနား ဒီဇိုင္းလွလွ ႏွစ္ခု ေပၚလာတယ္ …။ ေရေက်ာ္ပြဲေစ်းမွာ ေဘးက ဝင္ခင္းမယ့္ ေစ်းသယ္ မိသားစုက အပိုင္စီးထားလို႔ အနားကပ္မရ …။

အရင္လိုပဲ မွတ္တိုင္ ႏွစ္ခုဆိုေတာ့ ကားေတြကလည္း ဟိုဘက္မွတ္တိုင္ ရပ္ခ်င္ရပ္တယ္ … ဒီဘက္မွတ္တိုင္မွာ ေနရိပ္ခို ထိုင္ေနသူေတြ ဟိုဘက္ေျပး …။ တခါတေလ ဒီဘက္မွတ္တိုင္မွာ ရပ္ရင္ ဟိုဘက္ကလူေတြ ေျပးလာ …။

တေန႔ကေတာ့ ဟိုဘက္မွတ္တိုင္ကို ျဖဳတ္သိမ္းသြားၾကျပန္ေရာ … မွတ္တိုင္ တစ္ခုပဲ က်န္တယ္ …။

မွတ္တိုင္ကို အစကတည္းက ဘာလို႔ ႏွစ္ခု ထားတာလဲ …။ အသစ္လုပ္ေတာ့ ႏွစ္ခု ထားျပန္တယ္ …။ ခရီးသည္ေတြက ကားက ဘယ္မွာရပ္မွာလဲလို႔ ေစာဒက တက္တာ ၾကားရဖူးတယ္ …။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ တခုတည္းေသာ မွတ္တိုင္ ျဖစ္သြားတယ္ …။

မွတ္တိုင္ကို အစကတည္းက ဘာလို႔ တစ္ခုပဲ မထားတာလဲ …။

သင္ကာ
ႏိုဝင္ဘာ၊ ၂၀၁၈

Leave a comment

Filed under Essay