Tag Archives: Short Story

တကၠသိုလ္မွာ ၾကံဳတဲ့ “ဂ်င္း” (၂)


တကၠသိုလ္မွာ ၾကံဳတဲ့ “ဂ်င္း” (၂)

ေနာက္ထပ္လည္း ဖုန္းေတြ ဆက္တယ္တဲ့။ သူအျပင္ထြက္ရင္ ေၾကာက္လို႔ သူ႔ေမာင္ေလးကို ေခၚေခၚသြားရတယ္တဲ့။ တနလၤာကေန ေသာၾကာအထိ သူ႔အေမက အထည္ဆိုင္ထြက္တယ္၊ သူ႔ေမာင္ေလးက ေက်ာင္းတက္တယ္၊ သူတေယာက္တည္း ေၾကာက္တယ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ တခါတေလ ၾကားရက္ေတြလည္း သူ႔အိမ္မွာ သြားၿပီး စားၾက ေသာက္ၾက ကင္းေစာင့္ေပးၾကတယ္ေပါ့။

ဇာတ္ရွိန္က တက္လာလိုက္တာ သူက ရပ္ကြက္ထဲက ယံုၾကည္ရတဲ့ အေဖာ္မိန္းမတစ္ေယာက္ ေခၚၿပီး လူခ်င္းသြားေတြ႕တဲ့အထိ ျဖစ္လာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြသိေတာ့ ဆူၾကတာေပါ့၊ နင္အတင့္ရဲလွခ်ည္လားလို႔။ သူတို႔ရပ္ကြက္နားက လူစည္တဲ့အေအးဆိုင္မွာ ေတြ႕တာပါတဲ့။ အေခ်ာႀကီးမဟုတ္ေပမယ့္ မဆိုးပါဘူးတဲ့၊ သူ႔အေဖက သေဘၤာသားတဲ့။ နင္သေဘာက်လားဆိုေတာ့ ဟင့္အင္း တဲ့ … သူ အဲဒီတုန္းက အေဖာ္ မိန္းမတေယာက္ေရွ႕လည္း ျဖစ္ျပန္ ခ်က္ခ်င္းျငင္းရမွာေတာ့ အားနာျပန္ဆိုေတာ့ ဘာမွ အေထြအထူး မေျပာခဲ့ဘူးတဲ့။ ကဲ ရွိေစေတာ့။

အဲဒါနဲ႔ပဲ သူ႔ဆီ ဖုန္း ခဏခဏ ဆက္တာရယ္၊ ဖုန္းဆက္ရင္ သူတို႔ေျပာတာေတြ နားေထာင္ရင္းနဲ႔ရယ္ပဲ သူ႔ဇာတ္လမ္းက စာသင္ႏွစ္ တႏွစ္က်ိဳးသြားေရာ က်ေနာ္တို႔က အဲဒီေကာင္ကို မျမင္ဖူးလိုက္ဘူး။ က်ေနာ္က စာေမးပြဲက်တာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အုပ္စုကြဲသြားလိုက္တာ အဲဒီကတည္းက အဆက္အသြယ္ျပတ္ေရာ။

Continue reading

Leave a comment

Filed under Short Story

တကၠသိုလ္မွာ ၾကံဳတဲ့ “ဂ်င္း” (၁)

တကၠသိုလ္မွာ ၾကံဳတဲ့ “ဂ်င္း” (၁)

တကၠသိုလ္ အေဝးသင္ သိပၸံ ပထမႏွစ္တက္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းအဖြဲ႔ထဲမွာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ပါတယ္။ သူက တျခား သူငယ္ခ်င္း အကုန္လံုးကို ဂ်င္းထည့္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ေက်ာင္းၿပီးလို႔ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ ၾကာမွ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သေဘာေပါက္လာတယ္။ သူလည္း ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘယ္ေပါက္တယ္ဆိုတာ အဲဒီ ပထမႏွစ္ၿပီးကတည္းက မသိေတာ့ပါဘူး။ ပထမႏွစ္မွာ ေပါင္းမိတယ္ဆိုတာလည္း ပရက္တီကယ္ လုပ္တာမွာ တအုပ္စုတည္းက်ရာက ခ်က္ခ်င္း ခင္သြားၾကတာပါပဲ။

ျဖစ္ပံုက ဒီလို။ သူ႔အေဖနဲ႔ အေမက ကြဲေနတာ၊ သူက အေမရယ္၊ ေမာင္ေလးရယ္နဲ႔ ေနတယ္။ သူက အားငယ္တတ္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ထဲကပဲ။ ခပ္မာမာ၊ ခပ္စြာစြာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာခ်င္တာ။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္တို႔ zoology ယူထားတာ၊ ပရက္တီကယ္လုပ္ဖို႔ စေန၊ တနဂၤေႏြ ႏွစ္ရက္ ေက်ာင္းတက္ရတယ္၊ မွန္တာ ေျပာရရင္ ေဟးလားဟားလား အေလလိုက္ခြင့္ရတယ္ေပါ့ေလ။

ဇာတ္လမ္းက ပရက္တီကယ္ လုပ္ခ်ိန္မွာ စတယ္။ ပရက္တီကယ္ လုပ္ရင္ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ လြယ္အိတ္ေတြကို ခံုမွာ စုပံုထားခဲ့ရတယ္။ ပရက္တီကယ္အၿပီး သူ႔လြယ္အိတ္ထဲကို ရည္းစားစာ တေစာင္ ေရာက္ေနတာ။

Continue reading

Leave a comment

Filed under Short Story

ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္၊ ေလးထပ္အိမ္နဲ႔ ေျခာက္ျခားမႈ (၃)

ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္၊ ေလးထပ္အိမ္နဲ႔ ေျခာက္ျခားမႈ (၃)

က်ဳပ္က နည္းနည္းလည္း မူးလာ၊ မိုးလည္း စုပ္စုပ္ခ်ဳပ္လာ၊ ဆိုဖာေပၚလွဲၿပီး တီဗီၾကည့္ေနတယ္၊ ဟိုေကာင္ကေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းက။ ဆိုဖာေပၚ ေစာင္းၿပီးလွဲေနေတာ့ အသံေလးေတြ ၾကားရတယ္၊ ရပ္ကြက္ထိပ္က ကားႀကီး ေမာင္းသြားတဲ့အသံလိုလို၊ ရပ္ကြက္ထဲက တခ်ိဳ႕အိမ္ေတြက ကေလးေတြ ေအာ္ဟစ္ ေျပာေနသလိုလို၊ ဒါ အရင္ကလည္း ၾကားႏိုင္မွာပဲ၊ တိတ္ဆိတ္ၿပီး တမင္ သတိထားေနလို႔ ၾကားမိတဲ့ အသံလိႈင္းေတြပါကြာလို႔ အေျဖေပးလိုက္တယ္။

ေတာ္ေတာ္မူးလာေတာ့ က်ဳပ္ ေပါက္ကရ စၿပီေလ၊ ေဟ့ေကာင္ အေပၚထပ္ မီးေတြ ပိတ္ထားကြာ၊ ငါ့ကို ဓာတ္မီးေပးလို႔။ ဟိုေကာင္က ခင္ဗ်ား အေပၚထပ္က အသံၾကားလား၊ က်ေနာ္ၾကားတယ္ေတြလုပ္၊ က်ဳပ္ကလည္း သူေျပာလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ္ၾကားလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ၾကားတယ္ဆိုတိုင္း အေပၚထပ္ကို အသာေလး ေျပးတက္ၿပီး ဓာတ္မီးနဲ႔ထိုး၊ မီးဖြင့္၊ စိန္ေခၚ၊ ၾကာေတာ့ ေမာလာၿပီး ဝိုင္ေလး ထပ္ေသာက္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ မိုးလင္းပါေလေရာ၊ သရဲက လာထမ္းေခၚသြားေတာင္ သိမွာ မဟုတ္ဘူး။

ခံုကို ေနာက္ကဆြဲတာ ဆရာႀကီးက လူႀကီးမို႔လို႔ သတိေမ့ၿပီး ခံုကို မဆြဲမိတာေနမွာ၊ ဆိုဖာမွာက အသံလိႈင္းေၾကာင့္၊ ေရခဲေသတၱာထဲက အသံက ေကာ္ေရဗူးေတြဟာ အေအးဓာတ္ကို ႁမွင့္ထားၿပီး ေရတစ္ဝက္ပဲ ရွိရင္ အဲလိုပဲ ေလကို စုပ္ၿပီး ျပန္ေဖာင္းရင္ အသံထြက္တတ္တယ္၊ အခန္းထဲ ေလတိုးတာ အေပၚထပ္မို႔ ေဘးတိုက္ေတြထက္ ျမင့္လို႔ ေလဝင္တာေနမယ္ဆိုၿပီး ရွင္းျပၿပီး ျပန္ခဲ့ေရာ။

ရက္သိပ္မၾကာဘူး၊ အေမာတေကာနဲ႔ ထပ္ေရာက္ခ်လာတယ္၊ အိမ္ေျပာင္းေတာ့မယ္ ခ်က္ခ်င္းတဲ့။

Continue reading

Leave a comment

Filed under Short Story

ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္၊ ေလးထပ္အိမ္နဲ႔ ေျခာက္ျခားမႈ (၂)

ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္၊ ေလးထပ္အိမ္နဲ႔ ေျခာက္ျခားမႈ (၂)

ေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္ ေနေတာ့ ဒီေကာင္ ေပါက္ခ်လာတာမွာ ဘာလို႔တုန္းဆိုေတာ့ ဆရာႀကီး ခရီးထြက္မွာမို႔ တစ္ေယာက္တည္း မေနရဲလို႔တဲ့၊ တျခားေနရာမွာ သြားအိပ္ခ်င္ေပမယ့္ ဆရာႀကီးက ငါမရွိတုန္း အိမ္မေစာင့္ဘူးလားဆိုၿပီး စိတ္ဆိုးမွာလည္း စိုးေသးတာကိုး။ အဲဒါ ခင္ဗ်ား လိုက္အိပ္ေပးဗ်ာ၊ အမႈက ဒီလို လာပတ္တာကိုး။

က်ဳပ္ကလည္း မူးလာရင္ ေပါက္ကရလုပ္တဲ့အထဲ ပါေတာ့ ကိုင္း … လိုက္ခဲ့မယ္ကြာ၊ မင္းေျပာတဲ့သရဲက သရဲမ ေခ်ာေခ်ာေလးသာ ျဖစ္ပါေစဆိုေတာ့ ညေန ဒီေကာင္ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ လာေခၚေတာ့ လိုက္သြားတယ္။

ငယ္ငယ္က ကေလးခ်င္း စကားႏိုင္လုတာ သြားသတိရတယ္၊ ရပ္ကြက္ထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ပိတ္ထားတဲ့ စာသင္ေက်ာင္းနားက အရိပ္ေကာင္းတဲ့ေနရာ သြားေဆာ့တယ္၊ ဘယ္လိုကေန သရဲအေၾကာင္းေရာက္တယ္ မသိဘူး၊ တစ္ေကာင္က အားရပါးရ ေျပာတာ၊ ငါ့ဘႀကီးနဲ႔ကြာ သရဲနဲ႔ေတြ႕တာ၊ သရဲက သရဲမ ကြတဲ့၊ အဲဒါ ငါ့ဘႀကီးနဲ႔ သရဲမ နားပမ္းလံုးတာ တဲ့၊ ဘယ္သူႏိုင္သြားလဲလို႔ ဝိုင္းေမးေတာ့ ဟာကြာ … သရဲမ ဗိုက္ႀကီးသြားတယ္တဲ့။ ရယ္စရာ ေျပာတာပါ။

Continue reading

Leave a comment

Filed under Short Story

ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္၊ ေလးထပ္အိမ္ႀကီးနဲ႔ ေျခာက္ျခားမႈ (၁)


ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္၊ ေလးထပ္အိမ္ႀကီးနဲ႔ ေျခာက္ျခားမႈ (၁)

ကတိေပးၿပီး မေရးျဖစ္တဲ့ နာနာဘာဝ ေလာကအေၾကာင္း ၾကားျဖတ္ေရးလိုက္ပါဦးမယ္။ နာမည္ေတြေတာ့ မထည့္ေတာ့ဘူး၊ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနၾကလို႔။

ထိုင္းႏိုင္ငံ၊ ခ်င္းမိုင္မွာေနေတာ့ ျပည္ပေန ျမန္မာျပည္ဖြား ဆရာႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ သူ႔ရဲ႕ လက္တိုလက္ေတာင္း တပည့္ေက်ာ္တို႔လည္း အတူေနၾကတယ္။ ဆရာႀကီးက တတ္ႏိုင္တဲ့သူဆိုေတာ့ အိမ္သီးျခား ငွားေနခ်င္တယ္။ ဒါနဲ႔ ၿမိဳ႕ထဲနဲ႔ မေဝးတဲ့ရပ္ကြက္မွာ ေလးထပ္တိုက္တစ္လံုး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိသလို ေစ်းကလည္း အေတာ္ခ်ိဳေတာ့ စဥ္းစားမေနဘူး၊ ငွားလိုက္ေရာ။

ရပ္ကြက္ကေလးက ဆိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္၊ တစ္လေလာက္ၾကာေတာ့ သူ႔တပည့္ေက်ာ္က က်ေနာ့္ဆီ ေပါက္ခ်လာၿပီး ေျပာစရာရွိလို႔ဗ်ာ၊ အခုငွားေနတဲ့ အိမ္ႀကီးက သရဲေျခာက္တယ္ဗ်တဲ့။ မင္းဟာ ဇာတ္ရည္လည္ေအာင္ ေျပာပါဦးဆိုေတာ့ … အက်ဥ္းခ်ဳပ္ရရင္ –

Continue reading

Leave a comment

Filed under Short Story

မတူးတူးသာရဲ႕ ပထမဆံုး လံုးခ်င္း

အမည္ – ဖြတ္ဒင္

ေရးသူ – တူးတူးသာ

အမ်ိဳးစား – သေရာ္စာ၊ ဝတၳဳတို

လက္ေဆာင္ေပးေသာ မတူတူးသာကို ေက်းဇူးပါ။

11692792_395868980611044_991236251463865523_n

1 Comment

Filed under Literature, Short Story

ကိုေရႊ

Breaking Bad’s Walter White illustrated by David Delahunty

လူပံုေအးေအးႏွင့္ “ေျပာ့ေျပာ့ေလးႏွင့္ နံတဲ့ ေၾကာင္ေခ်း” ဟု ဆိုရေလာက္ေအာင္ ေပေသာ၊ ေတေသာ၊ ေပြေသာ သူမ်ားအေၾကာင္း ၾကားျမင္သိရလွ်င္ ေမာင္ဘုန္းကား ကိုေရႊကို သတိရ၏။ အဘယ္မွ် ေပေသာ၊ ေတေသာ၊ ေပြေသာ ဟူမူကား ကိုေရႊေသသည္မွာ ယခုမွ ေရတြက္ေသာ္ ၁၃ ႏွစ္ ေက်ာ္ေခ်ၿပီ။

သူသည္ တြံေတးသား ျဖစ္သည္။ ေမာင္ဘုန္းႏွင့္ ပန္းခ်ီပိုစတာအဖြဲ႔၌ ဆံုစဥ္က ကိုေရႊ အသက္ ၃၀ ေက်ာ္ ဝန္းက်င္ ရွိမည္။ ကိုေရႊသည္ ႐ုပ္ရွင္ပိုစတာႀကီးမ်ားအတြက္ ေဘာင္ေခြ၊ ေဘာင္က်က္၊ ခံေဆးသုတ္၊ ပိုစတာအေဟာင္းႀကီးမ်ားကို ေရေလွ်ာ္၊ ေဘာင္ျဖဳတ္ စသည့္ လက္သမား မက်တက် အလုပ္မ်ားသာမက ကိုေဌးသားသမီးမ်ား ေက်ာင္းႀကိဳ ေက်ာင္းပို႔ လက္တိုလက္ေတာင္းကိုပါ လုပ္၏။

လူပံုပိန္ပိန္၊ ဆံပင္ပံုက ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္တြင္ ေဘးႏွစ္ဘက္ကို ပါးပါးညွပ္၊ ေနာက္က နည္းနည္းအရွည္ႏွင့္ ေခတ္ပံုစံလိုလို ထင္ရသည္။ ဆိုးေတေပခဲ့သည့္တိုင္ ကိုေရႊ႕ ႐ုပ္သည္ လူေခ်ာဟု အကဲဖမ္းႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ပန္းခ်ီတဖြဲ႔လံုး၌ ေမာင္ဘုန္း၊ ပန္းခ်ီအဖြဲ႔ပိုင္ရွင္ ကိုေဌးသားႏွစ္ေကာင္ လူပ်ိဳေပါက္ေတြကအစ မိန္းမစြံရာတြင္ ကိုေရႊကို ဘာေဆးရွိသည္ မသိဟု အထင္ႀကီးၾကသည္ အထိပင္။

သို႔စဥ္တိုင္ ပုဆိုးေပစုတ္၊ စြပ္က်ယ္အက်ႌကို ျဖဴလႊေနေအာင္ ေလွ်ာ္ဖြတ္ဝတ္လ်က္၊ လက္ေမာင္းပိန္ပိန္တြင္ ေဆးမွင္ထိုး၊ ေဆးလိပ္တို ခဲကာ ကိုေဌး ပန္းခ်ီတိုက္ေရွ႕ လမ္းမေဘးတြင္ ေခြ်းတလံုးလံုး လုပ္ေနေသာ ကိုေရႊကား လူဆိုးလူေပတေယာက္ဟု မည္သူမွ် ထင္မည္မဟုတ္ေပ။

ကိုေရႊကား မည္မွ် ဆိုးေပေတ မိုက္သနည္း။

Continue reading

Leave a comment

Filed under Short Story