Tag Archives: Nargis

Bad Dream

Advertisements

3 Comments

Filed under Experience, Nargis

နာဂစ္အလြန္ ခရီးသြားမွတ္တမ္း (၁၀)

နာဂစ္အလြန္ ခရီးသြားမွတ္တမ္း (၁၀)

ေ၀ၾက၊ ေပ်ာ္ၾက

လွဴမယ့္ရြာ ေရာက္ျပီဟု လက္ညိဳးညႊန္ျပေသာအခါ မယံုႏိုင္ျဖစ္ေနသည္။ အုတ္တိုက္လိုလို အေဆာက္အအံုတစ္ခုသာ ေရးေရးျမင္ရျပီး သစ္ပင္အက်ိဳး၊ အလဲမ်ားမွတပါး ဘာမွ မေတြ႕။ စက္ေလွက ထိုကြ်န္းကို ခ်ဥ္းကပ္လာသည္။ အသစ္ျပန္ေဆာက္ထားပံုရေသာ အိမ္ကေလး တစ္လံုးစ ႏွစ္လံုးစ ေတြ႕ရသည္။ ေစာေစာကေတြ႔လိုက္ေသာ အုတ္တိုက္မွာ အမိုးပြင့္ေနသည့္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းျဖစ္ေနသည္။ ရြာနာမည္က လိပ္ကြ်န္းရြာတဲ့။

ျဖတ္လာခဲ့သည့္ ရြာ၊ အိမ္စုေလးေတြတိုင္းလိုလို ေမွ်ာ္လင့္မ်က္ႏွာေလးေတြႏွင့္ ကမ္းစပ္မွာ ထြက္ေငးေနတာ ျမင္ခဲ့ရသည္။ ဤရြာပ်က္ကေလးတြင္လည္း ထိုနည္းႏွင္ႏွင္။ က်ေနာ္တို႔ စက္ေလွ သူတို႔ရြာကမ္းသို႔ ကပ္မည္ေသခ်ာေသာအခါ လူတစ္ေယာက္သည္ ေအာ္ဟစ္လ်က္ ရြာပ်က္ထဲ ေျပး၀င္သြားသည္။ ေလွဆိပ္သည္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀င္းအစပ္တြင္ ရွိ၏။ ကေလးေတြက ၾကိဳအံ့ဟု အရင္ဆံုးေျပးလာၾကသည္။ အကၤ်ီမပါသူလည္း မပါ။ ဗိုက္ပူနံကားႏွင့္ ဆူျဖိဳးေနေသာ ကေလး တစ္ေယာက္မွ မရွိ။ ပိန္ပိန္လိမ္လိမ္။ ဘယ္သူမွ ဖိနပ္မရွိ။ ေနာက္တြင္ ေယာက်ၤားတစ္အုပ္က ပစၥည္းကူညီ သယ္ပိုးအံ့ဟု အေသာ့လိုက္လာၾကသည္။ သူတို႔လည္း အထက္ပိုင္းကိုယ္ဗလာ။ လူလတ္ပိုင္းအရြယ္ ေက်ာင္းတိုင္ကိုယ္ေတာ္လည္း ဆင္းလာျပီး ၾကိဳသည္။


ပစၥည္းေတြ ေက်ာင္းေရွ႕မွာပံု၊ ေ၀ၾကဖို႔ လုပ္။ က်ေနာ္က ယူလာတဲ့ ေဆးအိတ္ကေလးဆြဲျပီး ရြာထဲ၀င္။ ေဆးအိတ္ဆိုလို႔ အထင္မၾကီးၾကပါႏွင့္ဦး။ ေဆးေတြထည့္ထားတဲ့ ကြ်တ္ကြ်တ္အိတ္ကေလးသာျဖစ္ပါသည္။ ဖ်ားနာေနသူ၊ ထိခိုက္ရွနာရသူေတြကို ေဆးေ၀ေပးသည္။ က်ေနာ့္ကို ဆရာ၀န္ထင္၍ အူယားဖားယား လာေခၚသူလည္းရွိရာ မဟုတ္ေၾကာင္း မနည္းရွင္းျပရသည္။ ဂရုဏာလည္း သက္မိသည္။ ပိုသည့္ေဆးမ်ားကို အမ်ိဳးအမည္ခြဲျခားျပျပီး ဦးဇင္းတစ္ပါးထံအပ္ခဲ့သည္။

ပစၥည္းေ၀ရာ စနစ္တက်ေတာ့ရွိသည္ဟု ခ်ီးက်ဴးမိသည္။ ေက်ာင္းထိုင္ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္ စာသင္ဖက္ ကိုယ္ေတာ္က မႏၲေလးက ဆင္းလာျပီး စီမံေပးေနသည္။ ရြာရွိ အသက္ရွင္က်န္ေသာ လူစာရင္းကို ျပဳစုထားျပီး ယင္းစာရင္းႏွင့္ တိုက္ဆိုင္၍ ပစၥည္းေ၀သည္။ ဆန္၊ ေရသန္႔၊ ေခါက္ဆြဲ၊ အ၀တ္အစားမ်ိဳးစံု။ နာဂစ္အျပီး ဘယ္သူေတြ ကူဖို႔လာသလဲဆိုေတာ့ ခရိုင္မွဴးဆိုတာ ဆင္းလာတယ္တဲ့၊ ကူစရာေတာ့ ဘာမွ မသယ္လာပါတဲ့။ အေျခအေနလာၾကည့္တာတဲ့။ သူတို႔ ျပန္သြားျပီး တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာမွ ေရေတြသယ္လာတဲ့ ၾကက္ေျခနီစက္ေလွေရာက္လာပါသည္တဲ့။

ေလ၊ မီး၊ ေရ

ရြာအထဲ အထိ ထပ္၀င္ဖို႔ သူငယ္ခ်င္းကို ေခၚျပီးအလာ၊ ေရထုတ္တစ္ဖက္၊ ကေလး ခါးထစ္ခြတစ္ဖက္၊ ဆန္အိတ္ေခါင္းရြက္ထားေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔၍ ပစၥည္းေတြ ၀ိုင္းသယ္ရင္း ရြာအေျခအေန ေမးရသည္။ ရြာေတာင္ပိုင္းႏွင့္ ေျမာက္ပိ
င္းဟူ၍ရွိရာ ေျမာက္ပိုင္းတြင္ အိမ္ႏွစ္လံုးႏွင့္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းပဲ က်န္သည္။ အိမ္ႏွစ္လံုးအနက္ တစ္လံုးမွာ အမိုးမရွိေတာ့၊ အိမ္ေနာ္ကျခမ္း ပြင့္ထြက္ေနသည္။ လိပ္ကြ်န္းတြင္ လူ ၂၅၀ အနက္ ၆၂ ေယာက္ ေသသည္။ ရြာေတာင္ပိုင္းမွာ တစ္ရြာလံုးကုန္ျပီဟုဆိုသည္။ အေလာင္းေတြေတာင္ အကုန္ျပန္မရဟု ဆိုသည္။ လယ္ထဲမွ ရသည့္အေလာင္းေတြကို မုန္တိုင္းျပီးေနာက္ ျမစ္ထဲ ေမွ်ာခ်ပစ္သည္ဟု ရြာထဲမွ အမ်ိဳးသမီးက ရွင္းျပသည္။ မီးမရိႈ႕ဘူးလားေမးေတာ့ ဓာတ္ဆီမရွိလို႔တဲ့။ ေသာက္ေရ ဘယ္ကရလဲဟု တီးေခါက္ၾကည့္သည္။ မိုးရြာတုန္းက ခံထားတာတဲ့။ ကုန္သြားတာ ရက္အတန္ၾကာျပီဟု ဆိုသည္။ ဒါျဖင့္ အခုေရဘယ္လို ေသာက္လဲဆိုေတာ့…။ ေသာက္ေရကန္ေတြက ဒီေရတက္တုန္းက ေရငန္ေတြ ၀င္ကုန္သည္။ ခံထားတဲ့ မိုးေရကုန္ေတာ့ ေရငန္၀င္ေနတဲ့ ေသာက္ေရကန္ထဲက ေရပဲ ေသာက္ၾကသည္။ ေသာက္ေလ ငတ္မေျပဆိုတဲ့ ေရငန္ေတြေပါ့။


ဟိုးဘက္က ဘာရြာေတြလည္း ေမးေတာ့ ကံစုတဲ့။ ျပီးေတာ့ သူဆက္ေျပာတဲ့ ရြာေတြ က်ေနာ္မမွတ္မိပါ။ ယခုေက်းရြာအုပ္စုတြင္ ရြာငါးရြာပါသည္ဟု ဆိုသည္။ အဲဒီဘက္ရြာေတြ ဘယ္သူမွ မေရာက္ၾကေသး။ (ဤေဆာင္ပါးမေရးခင္ ကိုဇာဂနာက သူတို႔ ကံစု ေရာက္ခဲ့သည္ဆို၍ ၀မ္းသာရသည္။ လိပ္ကြ်န္းဟိုးဘက္ သံဒိတ္ဘက္ကိုလည္း သူငယ္ခ်င္းမ်ား ယခုတစ္ပတ္ထဲ သြားမည္ဆို၍ ၀မ္းေျမာက္ရေသးသည္။) သူ႔အိမ္ေသးေသးေလးေပၚ ပစၥည္ေတြ တင္ေပးလိုက္ေတာ့ `ထိုင္ပါဦး၊ တစ္ခုခုေကြ်းခ်င္လို႔ပါ´တဲ့။ မစားရက္လို႔ မစားခဲ့ပါဘူး။


စာသင္ေက်ာင္း၊ စာၾကည့္တိုက္

အျပန္မွာ ကေလးမေလးႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ စကားေျပာလာသည္။ စာသင္ေက်ာင္းရွိလားဆိုေတာ့ ရွိပါတယ္ ဟိုမွာတဲ့။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အပ်က္အစီး အပံုတစ္ပံုေတြ႕ရသည္။ ရြာထိပ္က ကေလးေတြ ေျပးျမင္သည္။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြေရာဆိုေတာ့ သူတို႔ရြာမွာ ဆရာမပဲ လာသင္သည္တဲ့။ ဟိုးဘက္ရြာက လာသင္တာ ခုေတာ့ သူ႔ရြာကို ျပန္သြားျပီတဲ့။ စာသင္ေက်ာင္းမရွိခင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာေတာ့ စာသင္လို႔ ရေကာင္းပါရဲ့ဟု ေတြးမိသည္။


တေနရာအေရာက္ စာအုပ္ အျပဳတ္တစ္ခုေတြ႔၍ ေကာက္ယူၾကည့္ရာ ဓမၼပဒ၀တၱဳ ျမန္မာျပန္ ေရွးပံုႏွိပ္စာအုပ္ထဲမွ ျဖစ္ေၾကာင္းေတြ႕ရသည္။ ဒါရွားပါးစာအုပ္ပဲကြ ဟု သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာလိုက္ရာ ေနာက္ကလိုက္လာေသာ ကေလးမက `စာၾကည့္တိုက္က ဟိုမွာေလ´ဟု ျပသည္။ ျပိဳက်ေနေသာ အေဆာင္ငယ္ေလးေအာက္ရွိ ေရထဲတြင္ စကၠဳေတြ တေဖြးေဖြးေတြ႕ရသည္။


ရြာလံုးကြ်တ္

ဘုန္ၾကီးေက်ာင္းျပန္ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းေပၚတက္ၾကည့္သည္။ ရြာသားႏွစ္ေယာက္က အစ္ကိုလာ ဟုဆိုကာေက်ာင္းအေပၚထပ္ျပတင္းေပါက္ကေန ညႊန္ျပသည္။ အုန္းပင္ က်ိဳ႕တို႔က်ဲတဲ ႏွင့္ အိမ္ျပိဳတစ္လံုးျမင္ရသည္။ `အဲဒါ ရြာေတာင္ပိုင္းပဲ၊ တစ္ရြာလံုးမွာ အဲဒီအိမ္္ၾကီးတစ္လံုးပဲ က်န္တယ္။ အကုန္ပါသြားတာ´ဟု ရွင္းျပသည္။ အမွန္ပင္ ရြာဟု ျပာရန္ပင္ ခက္ေနသည္။ `လူေသတာ သစ္ပင္ပိ၊ အိမ္ပိလို႔လား´ ဟု က်ေနာ္က ေမးၾကည့္သည္။ ရြာသားႏွစ္ေယာက္က က်ေနာ့္ကို ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ ျပန္ၾကည့္ျပီး `မဟုတ္ဘူးဗ်။ တစ္ရြာလံုးကြ်တ္ျပီး မုန္တိုင္းနဲ႔ပါသြားတာ´ဟု ဆိုသည္။ ရြာလံုးကြ်တ္ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးျဖစ္မည္။

`သူ႔မိသားစုနဲ႔ ေဆြမ်ိဳးေတြမွာ သူတစ္ေယာက္ပဲ က်န္တယ္။ သူ႕မိန္းမနဲ႔ သားႏွစ္ေယာက္ ပါသြားတယ္´ ဟု ရြာသားတစ္ေယာက္က နံေဘးမွ ခပ္ရြယ္ရြယ္လူကို ပုတ္ျပျပီးေျပာသည္။ `သူက အဲဒီေတာင္ပိုင္းကေလ´ဟု ဆက္ရွင္းျပသည္။ ထိုလူရြယ္မွာ အသက္ ၂၅၊ ၂၆ ၀န္းက်င္ခန္႔ရွိပံုရသည္။ မ်က္ႏွာမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့၊ အူေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္ႏွာမ်ိဳး ျဖစ္သည္။ အခုဘယ္မွာေနလဲ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာတဲ့။

`က်ေနာ္ကေတာ္ေသးတယ္။ ေယာက်္ားမို႔လို႔။ ေနာက္မိသားစုတစ္စုဆို မိန္းမတစ္ေယာက္ပဲ က်န္တယ္။ ပိုဆိုးတယ္။´ဟု သူက ေျပာေနေသးသည္။ ထိုအမ်ိဳးသမီးမွာ တျခားရြာက ေဆြမ်ိဳးေတြဆီ ထြက္သြားျပီဟုဆိုသည္။

`အစ္ကို အိမ္လည္း မရွိေတာ့ဘူးေပါ့´

`မရွိေတာ့ဘူးဗ်။´

`ဘာဆက္လုပ္မလဲ´

`အိမ္လည္းမရွိေတာ့ဘူး။ မိသားစုလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ဒီမွာ မေနခ်င္ေတာ့ဘူး။ တျခားရြာမွာ အစ္ကို၀မ္းကြဲေတာ္တဲ့သူရွိတယ္။ အဲဒီမွာပဲ သြားေနေတာ့မယ္´


သူ႔မ်က္ႏွာမွာ အဓိပၸာယ္ဆိုသည္ကို ရွာမရေတာ့ပါ။ သူ႔လက္ကို ဆြဲျပီး ေငြႏွစ္ေထာင္ ထည့္ေပးေတာ့ မယူပါဘူးဟု ျငင္းသည္။ က်ေနာ္လည္း လက္ဖက္ရည္ဖို႔လို႔ ေျပာရမလား၊ အလွဴလို႔ ေျပာရမလား ဘာေျပာရမွန္းမသိျဖစ္ေနစဥ္ အၾကံရျပီး အစ္ကိုေတြရွိတဲ့ ရြာဆီသြားရင္ လမ္းစရိတ္ေပါ့ဟု ဆိုကာ အတင္းထည့္ေပးခဲ့ပါသည္။

ေရတက္ရင္ ေမာင္းရခက္တယ္ဟု ေလွဆရာေလာေဆာ္၍ ျပန္ၾကဖို႔ ႏိုးေဆာ္ရသည္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀တြင္ တခ်ိဳ႕က ဖိနပ္ခြ်တ္ထားခဲ့ရာ ကေလးေတြက ေစာင့္ေပးသည္။ ျပန္အထြက္မွာ ထိုကေလးေတြအတြက္ အ၀တ္တခ်ိဳ႕ဖယ္ထားျပီး ေ၀ေပးသည္။ ေလွဆရာႏွင့္ ေလွသမားေတြ အတြက္ အ၀တ္တခ်ိဳ႕ေပးေတာ့ ေပ်ာ္ေနၾကသည္။ အျပန္မိုးရြာသည္။ ဒုကၡသည္ေတြ ေသာက္ရရမွာမို႔ မိုးရြာတာ ဒီတစ္ခါ ေပ်ာ္မိသည္။ ေလွဆိပ္အ၀င္ျမစ္၀ရွိ စက္ေလွေခါင္မိုးေပၚတြင္ စက္ေသနတ္ကိုင္ထားေသာ စစ္သားတစ္ေယာက္ ပင္လယ္၀ဘက္ေမွ်ာ္ေငးေနတာ ေတြ႕ရသည္။

သင္ကာ

ေမ၊ ၂၀၀၈

Leave a comment

Filed under Article, Experience, Nargis

သဘာ၀ကပ္ေဘးအလြန္ႏွင့္ ကေလးမ်ား၏ စိတ္ဒဏ္ရာ

၇.၂.၂၀၀၅ ထုတ္ ႏိုင္ငံတကာ သတင္းလႊာဂ်ာနယ္တြင္ `ဆူနာမီရိုက္ခတ္မႈႏွင့္ ကေလးမ်ား၏ စိတ္ဒဏ္ရာ´ အမည္ျဖင့္ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ က်ေနာ္ေရးခဲ့ပါသည္။ ထိုေဆာင္းပါးထဲမွ ယခု နာဂစ္အလြန္ ျပန္ေထာင္ထူေထာင္ေရးတြင္ အေထာက္အကူေပးႏိုင္မည္ဟု ယူဆေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကို ျပန္လည္တင္ျပထားပါသည္။ အင္တာဗ်ဴးႏွင့္ ရည္ညႊန္းစကားမ်ားမွာ ဆူနာမီျဖစ္စဥ္အတြက္ ျဖစ္ေသာ္လည္း နာဂစ္အလြန္ထူေထာင္ေရးတြင္ သတိျပဳ လိုက္နာစရာမ်ားဟု ျမင္မိပါသည္။ ဤေဆာင္းပါးကို လြတ္လပ္စြာ ကူးယူ ျဖန္႔ခ်ိ ေဖာ္ျပႏိုင္ပါသည္။

ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္

သင္ကာ

စစ္ပြဲတစ္ပြဲ ဆင္ႏႊဲရေသာအခါ မတိုက္ခိုက္ၾကရမည့္ေနရာ၊ မထိခိုက္သင့္သူမ်ား၊ အရပ္ဘက္ေနရာ၊ စစ္ဘက္ေနရာ စသည္ျဖင့္ ခ်ဳပ္ကိုင္တားျမစ္ျခင္း၊ ေစာင့္စည္းျခင္း လုပ္ႏိုင္ေသးသည္။ ေရၾကီးျခင္း၊ မုန္တိုင္း၊ ငလ်င္စေသာ သဘာ၀ေဘးဒဏ္မ်ား ကပ္ေရာက္ႏိွပ္စက္သည့္ အခါတြင္မူကား ေစာင့္စည္းအပ္ေသာအရာ အားနည္းျခင္း အားမ်ားျခင္း ေက်ာသားရင္သားဟူသည္မရွိျပီ။ အားလံုးထိခိုက္ၾက ဒဏ္ခံၾကရသည္သာ။

သဘာ၀ေဘးဒဏ္ေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကာကြယ္ႏိုင္မႈ အားနည္းေသးေသာ ကေလးငယ္မ်ား ေသဆံုးရမႈမွာ အမ်ားစု ျဖစ္သလို အသက္ရွင္က်န္ရစ္ေသာ ကေလးငယ္မ်ားမွာလည္း စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာထိခိုက္မႈ၊ စိတ္ဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္မ်ား ရရွိကာ က်န္ရစ္ခဲ့ေပသည္။ သဘာ၀ဒဏ္ခံ ေဒသမ်ားအဖို႔ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္မ်ားျဖစ္ေသာ သန္႔ရွင္းသည့္ေရ၊ အစားအစာႏွင့္ ေဆး၀ါးနည္းတူ အၾကီးအက်ယ္ ပ်က္စီးသြားရေသာ ကေလးမ်ား၏ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာကို ျပန္လည္ထူေထာင္ေပးရန္ လိုအပ္ေနေပသည္။

လူ၀ီစီယားနားျပည္နယ္၊ နယူးေအာ္လင္းရွိ အိုခ်က္စနာ ေဆးေပးခန္းေဖာင္ေဒးရွင္းမွ ကေလးအထူးကုဆရာ၀န္ ေဒါက္တာမိုက္ကယ္ ၀က္ဆာမန္က

`စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈဟာ ေတာ္ေတာ္ၾကီးမားပါတယ္။ ကေလးေတြက ဘာမွအေျပာင္းအလဲမရွိဘူးလို႔ နားလည္ထားခဲ့ၾကတာ။ ဒီအခ်က္ေၾကာင့္ အျဖစ္ဆိုးၾကီးက သူတို႔ကို ဆြဲထုတ္လိုက္သလို ျဖစ္သြားတယ္။ သူတို႔နားလည္ထားတဲ့ ကမာၻ ပ်က္သုန္းသြားတယ္´

ေျပာျပသည္။

ကေလးမ်ား ျပန္လည္နာလန္ထူေရးကူညီရန္ အေရးၾကီးေသာ ပထမအဆင့္မွာ သူတို႔၏ ပံုမွန္လုပ္ငန္းမ်ား၊ တစ္ေန႔တာ လုပ္ေဆာင္မႈမ်ား ျပန္လည္ရရွိေရးျဖစ္သည္။ စာသင္ေက်ာင္းမ်ား ျပန္ဖြင့္ႏိုင္ရန္မွာ အေရးၾကီးသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ား စာသင္ရန္ အေျခအေနေပးသည္ မေပးသည္က ပဓာနမဟုတ္။ သို႔မွသာ သူတို႔လည္ပတ္ေနက် ဘ၀ပံုစံမ်ိဳး ျပန္ေရာက္ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာ ေက်ာင္းသားေတြ မရွိျခင္းသည္ အၾကီးအက်ယ္ ပ်က္စီးဆံုးရံႈးမႈပင္။ က
လးမ်ားမွာ အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို နားလည္ႏိုင္ရန္ ငယ္လြန္းေနေသးသည္။ ဆူနာမီသင့္ျပီးေနာက္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးတြင္ ကေလးမ်ားအလြယ္တကူ စုစည္းႏိုင္ေစရန္ တဲၾကီးမ်ား ထိုးေပးထားသည္။

သဘာ၀ေဘးဒဏ္အေၾကာင္း အျဖစ္အပ်က္ သတင္းဇာတ္လမ္း ဓာတ္ပံုတို႔သည္ ေဘးဒဏ္သင့္ ေဒသမွ ကေလးမ်ားကိုသာမက အျခားအရပ္တပါးမွ ကေလးမ်ားအတြက္လည္း စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ထိခိုက္မႈကို ျဖစ္ေစသည္။ ေသဆံုးမႈႏွင့္ ပ်က္စီးမႈ သတင္း ဓာတ္ပံုမ်ားသည္ ကေလးမ်ား၏ စိတ္တြင္ လံုျခံဳမႈအတြက္ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔မႈျဖစ္ေစသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကေလးအထူးကု ေဒါက္တာ၀က္ဆာမန္က

`ကေလးေတြ မခံစားႏိုင္တဲ့ သတင္းမ်ိဳးကို ကေလးေတြနဲ႔ မထိေတြ႕ေအာင္ ဂရုစိုက္သင့္တယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္တယ္။ ၁၂ အရြယ္ကေလး ခံစားနားလည္ႏိုင္တာကို ၆ ႏွစ္အရြယ္ကေလး မခံစားႏိုင္ဘူး´

ဟု ေျပာသည္။ ေဟာင္ေကာင္မွ ၆ ႏွစ္အရြယ္ ေက်ာင္းသားေလး ဇာဗီယာလီကဲ့သို႔ေသာ ကေလးမ်ားမွာ ဆူနာမီ၏ ေၾကကြဲဖြယ္ဒဏ္ခ်က္မ်ား ရိုက္ခတ္မႈကို ခံရသည္။

`လူေတြ အမ်ားၾကီးေသလို႔ သားစိတ္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းတယ္´

လို႔ ဇာဗီယာက ေျပာျပပါတယ္။ ေၾကကြဲဖြယ္ ဇာတ္လမ္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ မိဘမ်ား၊ ဆရာမ်ားက ကေလးမ်ားေရွ႕တြင္ မ်ားမ်ားစားစားမေျပာၾကရန္ႏွင့္ ေျပာရလွ်င္လည္း ကေလးမ်ား နားလည္သေလာက္သာ ေျပာရန္၊ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ား မ်ားျပားစြာ ေပးျခင္း၊ နားေထာင္ေစျခင္း၊ ေမးသမွ် ေျဖျခင္းအားျဖင့္ ကေလးမ်ားအတြက္ အသိတရားေပးရာ မေရာက္ဘဲ အေၾကာက္တရားေပးရာေရာက္သည္ဟု ေဒါက္တာ၀က္တာမန္က အၾကံျပဳသည္။

ကေလးမ်ား၏ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးေျပာင္းလဲျခင္းႏွင့္ အိပ္ေပ်ာ္သည့္ ပံုစံကိုၾကည့္၍ ကေလးမ်ား စိတ္ဓာတ္က်မႈကို ခန္႔မွန္းႏိုင္သည္။ ၀မ္းဗိုက္ေအာင့္ျခင္းသည္လည္း ကေလးမ်ား စိတ္က်ေရာဂါ ခံစားရျခင္း၏ လကၡဏာတစ္ရပ္ျဖစ္သည္။ ကေလးမ်ား ကူမေရးအဖြဲ႔မွလည္း လူၾကီးမ်ားက ကေလးတို႔၏ အျပဳအမူကို ဂရုျပဳ ၾကည့္ရႈရန္ အၾကံေပးထားသည္။ ကေလးမ်ားသည္ ပတ္၀န္းက်င္၏ လႊမ္းမိုးမႈကို မၾကာခဏ ခံရတတ္သည္။

လူၾကီးမ်ားက ျပဳမူတံု႔ျပန္ပံုမ်ိဳး ကေလးမ်ားက တံု႔ျပန္မည္ဟု မေမွ်ာ္လင့္အပ္ေပ။ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈမွာ တမ်ိဳးတဘာသာျဖစ္ႏိုင္သည္။ အတိတ္တြင္ ၾကံဳခဲ့ေသာ ေဘးဒဏ္ခံကေလးမ်ားကို တိုးတက္မႈကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ကေလးမ်ားသည္ မၾကာမီစိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာမ်ား ျပန္လည္တိုးတက္ေကာင္းမြန္လာမည္ဟု ယံုၾကည္ရသည္။

`ကေလးေတြဟာ ဖရိုဖရဲျဖစ္သြားတဲ့ သူတို႔ဘ၀နဲ႔ သူတို႔မိသားစုေတြ ဆံုးရံႈးသြားတာကို နားလည္လာမွာပါ။ စိတ္ဖိစီးမႈေတြကို တြန္းလွန္လာႏိုင္မွာပါ။ က်ေနာ္တို႔ အေတြ႕အၾကံဳအရ အနာဂတ္မွာ သူတို႔ ျပန္လည္ ရပ္တည္ႏိုင္ျပီး ရွင္သန္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္´

ဟု ကေလးမ်ားကူမေရးအဖြဲ႔မွ အရာရွိကေျပာသည္။

သင္ကာ

ရည္ညႊန္း။ ။ Treating Children’s Emotional Wounds

Leave a comment

Filed under Article, Nargis

နာဂစ္မတိုင္ခင္ ရန္ကုန္ vs နာဂစ္အျပီး ရန္ကုန္

ရန္ကုန္မွာ ေရးျဖစ္တဲ့ ရန္ကုန္အေၾကာင္း ကဗ်ာပါ။ စြဲလမ္းလြန္းလို႔ ဖြဲ႔တည္ရာမဂၢဇင္းမွာ ခြင့္ေတာင္း ေဖာ္ျပဖူးတဲ့ ကိုျငိမ္းေဇဦးရဲ့ `တို႔ျမိဳ႕ၾကီးရဲ့´နဲ႔ တြဲျပီး ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ အရင္နဲ႔ အခု ရန္ကုန္မွာ ဘာေတြထူးသြားလည္း ေပၚေစခ်င္လို႔ပါ။

တို႔ျမိဳ႕ၾကီးရဲ့…

ျငိမ္းေဇဦး

ေပကပ္ကပ္ႏြားနဲ႔

ဆြဲတဲ့ ျမိဳ႕ျပၾကီး…

အေမာေဖာက္ လွ်ာထြက္

ပက္လက္ေမ်ာ…

ေမွာင္မိုက္ျခင္းေတြ စည္ကားေသာအခါ

ဒါ…ရန္ကုန္ေပါ့ကြယ္။

အသံေတြေတာင္တုန္လို႔…။

ျငိမ္းေဇဦး

ရူးသြားတဲ့ရန္ကုန္

သင္ကာ

ေလယာဥ္ကြင္းအ၀က

အကိုင္းေတြ စိုက္က်ေနတဲ့ အုန္းပင္ေတြ

ငိုျမည္းေနတာ မဟုတ္ဘူး။

ႏွစ္သီးစားရွာတဲ့ တကၠစီသမား

ဒီအခ်ိန္ ေဒါမနႆန မပြားႏိုင္ဘူး

သနားျခင္းထက္ပိုတာ

ရန္ကုန္မွာ ဘာမွ မရွိႏိုင္ဘူး

ကိုယ္က

ခုေလးတင္ ဘီးစတိတ္တစ္ပြဲ

စားခဲ့တဲ့ေကာင္ကိုး။

ရန္ကုန္ညဟာ

သုညသက္သက္

မီးပ်က္ ေရပ်က္

မနက္မိုးအလင္းမွာ

လိုက္ကာ အဖြင့္

ရင္နင့္ေနတဲ့ရန္ကုန္ကို ေတြ႕တယ္

ရူးသြားတဲ့ ရန္ကုန္။

ရက္စြဲတပ္ေတာ့မွ

ငါ့ေမြးေန႔က ဒီေန႔လို႔

သတိရေတာ့တယ္။

စိတ္ပ်က္တိမ္လံုးေတြနဲ႔

ၾကိမ္မီးအံုးထားတဲ့ ရန္ကုန္

ခုန္ခုန္ထြက္ေနတဲ့ ေထာင္တန္ေတြဟာ

အာဏာမဲ့ စကၠဴေတြ ျဖစ္ကုန္တယ္။

သင္ကာ

Leave a comment

Filed under Experience, Nargis, Poem

ဇာဂနာနဲ႔ ဖား၊ ငါး အေျဖ

ေမး။ တေန႔က ျမန္မာ့အလင္းမွာ လူေတြကို ဖားရွာ၊ ငါးရွာစား ေနာက္ႏွစ္ဆို ဧရာ၀တီျမစ္၀ကြၽန္းေပၚမွာ စပါးေတြ ေ႐ႊေရာင္းသမ္းၿပီးေတာ့ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး လုပ္ငန္းနဲ႔ စည္ပင္ေတာ့မယ္လို႔ ေရးထားတယ္။ အဲဒါ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား ခင္ဗ်။
ေျဖ။ အဲဒီအိပ္မက္ကေလး ေကာင္းသားပဲလို႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တယ္ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဖားရွာ၊ ငါးရွာ ရွာလို႔ ရမလားေတာ့ မသိဘူး ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီးနဲ႔ ဘုိကေလးျမစ္ဆိုရင္ ေရအေရာင္ကို နာမည္ေပးထားတယ္၊ နာဂစ္ကာလာလို႔။ ဘာလဲဆိုေတာ့ ျဖဴျဖဲျဖဲ အေရာင္ႀကီး၊ အဲဒီအေရာင္ႀကီးနဲ႔ လူနဲ႔ ကြၽဲ ႏြားအေလာင္းေတြက အမ်ားႀကီး နာဂစ္ရနံ႔ ဆိုတာရွိေသးတယ္ အဲဒီညႇီနံ႔ႀကီးက ျပန္လာရင္ ပါလာတာပဲ၊ ဘယ္သူမွ မခံႏိုင္ဘူး အန္တယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီလို ေနရာေတြမွာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ငါးရွာ၊ ဖားရွာမွာလဲဗ်ာ ငါးဖမ္းမယ့္အစား အေလာင္းေတြ ဖဲ့စားမွ ရေတာ့မယ္။

(အင္တာဗ်ဴးတြင္ လူမႈကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ေနေသာ လူရႊင္ေတာ္ဇာဂနာ၏ အေျဖ)

Leave a comment

Filed under Nargis

နာဂစ္ျမစ္၊ နာဂစ္ၾကိမ္စာ

နာဂစ္အလြန္ ခရီးသြားမွတ္တမ္း (၉)

(မဇၥ်ိမတြင္ ေဖာ္ျပျပီး)

ေလွဆိပ္ႏွင့္ ကူလီ

ကြမ္းျခံကုန္းရွိ ေလွဆိပ္သို႔ ေရာက္လာသည္။ ေရွ႕ဆက္သြားသူရွိသလို ဤေလွဆိပ္မွ ေန၍ ပင္လယ္၀ရွိရြာမ်ားသို႔ သြားၾကသည္လည္း ရွိသည္။ က်ေနာ္တို႔ကား တက္ၾကြေသာလူငယ္အမ်ားစုပါသူမ်ားပီပီ ခပ္ေ၀းေ၀း လိပ္ကြ်န္းအထိ သြားၾကမည္ျဖစ္သည္။ အေတြ႕အၾကံဳရွိျပီး ဦးေဆာင္လူငယ္သည္ တေန႔ကတည္းက ကြမ္းျခံကုန္းကို ၾကိဳလာျပီး စက္ေလွငွားထားျပီးျဖစ္၍ စက္ေလွက အသင့္ေစာင့္ေနသည္။ ၾကိဳတင္ မစီစဥ္ႏိုင္သူမွာ ၉၈ ရာခိုင္ႏႈန္းျဖစ္ရာ စက္ေလွငွားမရ၊ ငွားရေတာ့လည္း ေလွဆိပ္ကပ္ဖို႔ မရွိျဖစ္ေနရသည္။ တခ်ိဳ႕လည္း ခရီးသင့္ရာ စုငွားသြားၾကသည္။ ထိုေန႔အဖို႔ က်ေနာ္တို႔ အစုသာ အေ၀းဆံုးခရီးႏွင္ၾကသည့္ အဖြဲ႔ဟု ထင္ပါသည္။


ေငြက်ပ္တစ္သိန္းေက်ာ္ျဖင့္ ၾကိဳငွားထားေသာ စက္ေလွက ကမ္းကပ္ဖို႔ ၾကိဳးစားခ်ိန္ က်ေနာ္တို႔ကလည္း အထုပ္ေတြ ကားလမ္းေပၚကေန ေရစပ္အထိ ထမ္းခ်ဖို႔ လုပ္ရသည္။ မ်က္ႏွာငယ္ေလးမ်ားႏွင့္ ကုန္ထမ္းသမားမ်ားကို ငွားလိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း ကိုယ္ေတြအဖြဲ႔မွာ လူငယ္ေယာက်္ားေလးေတြ အမ်ားၾကီးရွိသည္ႏွင့္ ကိုယ့္ဖာသာ ထမ္းခ်ၾကသည္။ က်ေနာ္လည္း လိုလိုလားလားပင္ က်ရာအထုပ္ ၀င္ထမ္းျပီး ေစတနာကူလီလုပ္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္ ထိုေနရာမ်ိဳးတြင္ လူတိုင္းလိုလိုပင္ ကိုယ္ခ်င္းစာခ်င္း၊ လူသားအခ်င္းခ်င္း ေမတၱာထားျခင္းတို႔ျဖင့္ ျပည့္လွ်မ္းေနၾကခ်ိန္။ ဘာပဲ ကူညီရ ကူညီရဆိုတာမ်ိဳး။ မိဘဆီမွာ ေဘာ္ေက်ာ့ ဆိုးေပေနသူ လူငယ္ေလးမ်ားမွာလည္း တစ္သက္ႏွင့္တစ္ကိုယ္ မထမ္း ၾကည့္ဖူးသည့္ ဆန္အိတ္ၾကီးကို သူထမ္းမယ္ ငါထမ္းမယ္ လုျပီး ကုသိုလ္ယူ ထမ္းခ်င္ ေနၾကသည့္ ျမင္ကြင္းကို ျမင္ၾကေစခ်င္ပါဘိ။ ကူလီလုပ္ရင္း ေခြ်းတလံုးလံုးၾကားမွာ ျပံဳးေနႏိုင္ၾကပါသည္။


နာဂစ္ျမစ္၊ နာဂစ္ျမင္ကြင္း

ေလွဆိပ္မွ အထြက္တေလွ်ာက္ ျမစ္ကမ္း အိမ္ယာေတြမွာ ရစရာမရွိ။ အလဲလဲ အျပိဳျပိဳ။ ပြင့္ထြက္ေနသည့္ ဂိုေဒါင္ၾကီး သံုးေဆာင္မွာ အသစ္ျပီးကာစ ဖြင့္ပြဲေတာင္ မလုပ္ရေသးပါတဲ့။ အမိုးအကာ ဘာမွ မရွိပဲ ထုတ္ေလ်ာက္ တန္းလ်ားပဲ က်န္ေသာ ၾကီးမားလွသည့္ ဂိုေထာင္ၾကီး။

တခ်ိဳ႕ စက္ေလွ၊ သမၺာန္ၾကီးမ်ားမွာ ျမဳပ္တစ္၀က္၊ ေပၚတစ္၀က္။ ေခါင္းစိုက္ ဖင္စိုက္။ ကမ္းတစ္ေလ်ာက္ လူေနအိမ္ေျခေတြမွ မဆံုးေသး၊ ဓနိေတာတစ္ခုၾကားမွာ လူေသအေလာင္းတစ္ခုက ေဖာင္းကားလ်က္။ မုန္တိုင္းျပီး၍ ရက္ႏွစ္ဆယ္ပင္ေက်ာ္ခဲ့ျပီ။ လူေတြနဲ႔နီးနီး အေလာင္းေတြရွိေနတာေတြ႕
ေတာ့ အံ့ၾသမိသည္။ ဒီလို အေလာင္းမ်ိဳးကို ဖယ္ဖို႔ခက္မည္ဟုေတာ့ ခန္႔မွန္းမိသည္။ ဓနိေတာစပ္ကို ဒီေရနဲ႔ ေမ်ာ၀င္တုန္းက မပုပ္ပြေသး။ အထဲေရာက္ျပီး လူေသက ပြျပီးေဖာင္းလာေတာ့ အျပင္ျပန္မေရာက္ေတာ့ဘဲ ဓနိေတာရႈပ္ရႈပ္ထဲမွာ ပိတ္မိေနတာမ်ိဳး။ ၀ါးနဲ႔လည္း ထိုးခ်၍ မရ၊ လူ၀င္ျပီးဆြဲလို႔လည္း မရ။ ဒီအတိုင္းျဖစ္ေနသည္။ ဒါက အေရးမၾကီး။ ဒီလူေသ ကြ်ဲႏြားေသေတြနဲ႔ ေရစီးေရလာ မနီးမေ၀းမွာ ေယာက်္ား၊ မိန္းမ၊ ကေလးေတြ ျမစ္ထဲမွာ ေရခ်ိဳးေနၾကတာ၊ ျမစ္စပ္မွာ ျမစ္ေရနဲ႔ အ၀တ္ေလွ်ာ္ေနၾကတာ။ ေရမွ မရွိဘဲနဲ႔။ ဒီေဒသခံေတြ ဘယ္မွာလာ က်န္းမာၾကံ့ခိုင္ၾကေတာ့မည္နည္း။ ဘယ္မွာလာ က်န္းမာေရးႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ့မည္နည္း။


တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ လူေနအိမ္ေျခရွိ ကမ္းပါးမ်ား နည္းလာျပီး ကြ်န္းကေလးေတြ ဟိုဘက္ ဒီဘက္ႏွင့္ ျမစ္ျပင္က်ဥ္းလိုက္၊ က်ယ္လိုက္၊ ျမစ္ခြဲလက္တက္ေရာက္လိုက္ ေတြ႕လာရသည္။ ျမစ္၀အေရာက္တြင္ စက္ေလွဆရာက အေလာင္းေတြ ရွိေသးေၾကာင္းေျပာရာ က်ေနာ္ မယံုျဖစ္ေနသည္။ နာဂစ္အျပီး ရက္ပင္ ၂၀ ေက်ာ္ခဲ့ျပီ။ အေလာင္ေတြ အရိုးက်ေလာက္ျပီ။ စက္ေလွဆရာစကားမွန္ေပသည္။ ကြ်ဲႏြားအေသေတြ ကမ္းပါးမွာ ေတြ႔ေနရာကေန ဘြားကနဲဆို ခပ္ေျပေျပရႊံကမ္းစပ္ေပၚတြင္ ဦးေခါင္း၊ ကိုယ္၊ ေျခတံ လက္တံေတြ ရွိေသးေသာ အေလာင္းတစ္ခုကို ကို႔ရို႕ကားယားႏွင့္ ဘြားကနဲ ေတြ႔ရလိုက္ရသည္။ ခရီးသြား အေယာက္ သံုးဆယ္ေက်ာ္ပါရာ ထိုဘက္၀ိုင္းၾကည့္ၾကသည္ႏွင့္ စက္ေလွၾကီးလည္း ယင္းကမ္းပါးဘက္ တစ္ျခမ္းေစာင္းသြားသည္။ ေယာက်္ား မိန္းမ ေရထဲမွာ ေမွာက္လ်က္ေသသည္၊ ပက္လက္ေသသည္ဟု ျမိဳ႕သားတစ္စု ျငင္းေနၾကဆဲ၊ ေလွဆရာစကားေၾကာင့္ တိတ္သြားၾကသည္။ `မုန္းတိုင္းအက်မွာ ေသရတာ ေသခ်င္သလို ေသၾကတာပါပဲဗ်ာ၊ ေမွာက္လ်က္ ပက္လက္ေတြေတာင္ မရွိႏိုင္ေတာ့ပါဘူး´တဲ့။

လူေသေတြ အရိုးမက်ပဲ ခႏၶာမပ်က္ ရွိေနေသးျခင္းကို ရွင္းျပခ်င္ပါသည္။ ေရထဲေရာက္ အေလာင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အရိုးက်ကုန္ျပီျဖစ္၍ မျမင္ႏိုင္ျပီ။ ကေလးအေလာင္းေတြဆို ျမန္ျမန္ပင္ အရိုးက်သြားသည္ဟု ဆိုသည္။ ယခု ရက္ ၂၀ ေက်ာ္ ၾကာသည့္တိုင္ ေတြ႕ေနရေသးသည့္ အေလာင္းမ်ားမွာ ေရးစပ္စပ္တြင္ တင္ေနေသာ အေလာင္းမ်ားျဖစ္သည္။ မုန္းတိုင္းအက် ေရတက္စဥ္က ေရသည္ ၁၂ ေပ အျမင့္အထိ တက္သည္ဆို၏။ ကုန္းေျမမ်ားမွာ ကြ်န္းေျမျပန္႔မ်ားျဖစ္ျပီး က်ေနာ္မွန္းၾကည့္ရာ ငါးေပ၊ ေျခာက္ေပ အျမင့္မွ်သာျဖစ္သည္။ ေျပးတက္စရာကုန္းျမင့္မရွိရကား အကုန္ေသၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုအေလာင္းမ်ားသည္ ညဒီေရတက္ခ်ိန္တြင္ ဆားငန္ေရထိလိုက္၊ ေန႔အခ်ိန္တြင္ ေနပူက်ဲက်ဲထိလိုက္ႏွင့္ ရက္အတန္ၾကာေသာအခါ ဆားစိမ္ေသာ အေလာင္းသဖြယ္ျဖစ္ျပီး အရိုးက်ျခင္းသို႔ မေရာက္ဘဲ ျဖစ္ကာ က်န္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ကြ်ဲႏြားအေသေတြမွာလည္း ထို႔အတူပင္။ အရိုးေပၚတြင္ သားေရတင္ျပီး အေကာင္သဖြယ္ က်န္ေနေသးသည္။ အနံအသက္မေကာင္းသည္ႏွင့္ ႏွာေခါင္းစည္းမ်ား တပ္ထားရသည္။

ဒီ၀ဋ္ ဘယ္သူလည္မလဲ

စက္ေလွအမိုးေပၚတြင္ က်ေနာ္တို႔ ေယာက်္ားေလးမ်ားႏွင့္ ဦးပဇင္းတို႔ကလိုက္ၾကရာ မတ္တပ္ရပ္ၾကည့္လွ်င္ ကုန္းေပၚအေတာ္လွမ္းလွမ္းအထ
ိ ျမင္ရသည္။ တစ္ေနရာအေရာက္တြင္ ေလွဆရာက အစ္ကို မတ္တပ္ရပ္ျပီး ၾကည့္လိုက္ ေသတာႏွစ္ရက္ပဲ ရွိေသးတဲ့ ႏြားေတြ ေတြ႕ရလိမ့္မယ္တဲ့။ က်ေနာ္ထရပ္ျပီး ၾကည့္လိုက္ရာ မပုပ္သိုးေသးပဲ ခြာေတြ ဂ်ိဳေတြေရာ အေကာင္းအတိုင္းရွိေနေသးေသာ ႏြားတစ္ေကာင္ကို ကမ္္းစပ္ တုန္းလုံးလဲလ်က္သား ျမင္ရသည္။ ျဖစ္ပံုကို က်ေနာ္သိလိုက္ပါျပီ။

ေလမုန္တိုင္းအျပီးတြင္ ကြ်ဲႏြားအခ်ိဳ႕မွာ မေသေသာ္လည္း ေလ၊ ေရတို႔ျဖင့္ လြင့္ထြက္ျပီး ေျခ၊ လက္၊ နံရိုးတို႔ က်ိဳးကာ မသြားႏိုင္၊ မလာႏိုင္ လဲေနၾကသည္။ ေဆးကု ေရတိုက္ အစာေကြ်းမည့္ သခင္တို႔လည္း မရွိျပီ။ ထိုေနရာအနီးတြင္ လူသူ ေက်းရြာကိုလည္း မေတြ႕ရ။ စဥ္းစားသာၾကည့္ေတာ့။ ညဘက္က် ေအးလိုက္။ ေန႔လည္ ေနလွမ္းခံရလိုက္။ ေျခက်ိဳး၊ လက္က်ိဳး၊ နံရိုးက်ိဳး ဒဏ္ရာေတြႏွင့္ မွ်င္းးသတ္သလို ခံစားရမည့္ ဒုကၡ။ အရက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ နာက်င္ျခင္းေ၀ဒနာ၊ ငတ္ျပတ္ျခင္း ေ၀ဒနာေတြ တျမည့္ျမည့္ခံစားျပီး ေသရသည့္ဘ၀။ ၀ဋ္ဒုကၡ ၾကီးေပစြဟုသာ စိတ္ႏွလံုး မသာယာျဖစ္မိသည္။ ဒီလူကြ်ဲႏြားေတြ အျဖစ္မ်ိဳးပဲ လူေတြ မခံရဘူး မေျပာႏိုင္ပါ။ ယေန႔တိုင္ လူသူ အကူအညီ မေရာက္ေသးသည့္ ေနရာေတြ ရွိၾကပါေသးသည္။ လူေတြသည္ ေလမုန္းတိုင္း လြင့္ပါကုန္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ေနထိုင္သည့္ ေနရာေလးတြင္ ကပ္၍ ေသၾက၊ ဒဏ္ရာရၾကသည္ မဟုတ္ပါ။

ခရီးတစ္ေလွ်ာက္ ခ်ိဳင့္ကမ္းစပ္၊ သစ္ပင္ေတာရံုတို႔တြင္ လူေသအေလာင္းေတြကို တစြန္းတစေရာ၊ ပီပီျပင္ျပင္ပါေတြ႕ရသည္။ တစ္ေနရာတြင္ သစ္ပင္အမွိဳက္ပံုၾကီးလို ေတြ႔သျဖင့္ ေလွဆရာကို ေမးရာ အရင္က ရြာဟု သိရသည္။ ဘုရားစူး ၾကိမ္၍ ရြာဟု ေျပာရမလိုပင္၊ အိမ္တိုင္တစ္ငုတ္ မက်န္ရစ္ပါ။ သစ္ပင္ေတြမွာလည္း အျမစ္လား၊ သစ္ကိုင္းေတြလားဟုပင္ ခြဲမရေတာ့ေလာက္ေအာင္ ဦးစိုက္တစ္ပင္၊ ကန္႔လန္႔တစ္ပင္၊ ေျပာင္းျပန္တစ္ပင္ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ဦးေခါင္းမရွိေတာ့ေသာ မိန္းမဟု ယူဆရသည့္ အေလာင္းတစ္ေလာင္းသည္ အကၤ်ီအနီေလး ၀တ္လ်က္သားႏွင့္ ထိုကို႔ရို႕ကားယားသစ္ပင္တြင္ ခ်ိတ္ေန၏။ ေရထဲမေရာက္ ကုန္းေပၚမတင္ႏွင့္ ဤနည္းႏွင္ႏွင္ လူေတြ လူလို မေသရသည့္ အျဖစ္ေတြကို ရင္နင့့္ဖြယ္ ျမင္ေတြ႕ရေပသည္။ ဒါကိုျမင္လ်င္ က်ေနာ္လည္း ကူညီကယ္ဆယ္ေရးအစား စစ္အစိုးရ အားခ်င္းလုပ္ခဲ့ေသာ `ေသာက္မဲေပးပြဲ´ကို ပစ္ပစ္ႏွစ္ႏွစ္ ၾကိမ္ဆဲမိေပေတာ့သည္။ တုတ္တကားကား၊ ေသနတ္တကားကားႏွင့္ တာ၀န္ရွိသူေတြဆိုသည္ မဟုတ္တာေတြပဲ လုပ္ေနသည္ဟု သြားေလေလ ျမင္ေလေလ သိရေလေလပင္ ျဖစ္သည္။

ေရတစ္ေပါက္

သြားေလေလ ေတြ႕ေလေလ၊ ေနာက္ေတာ့ ဓာတ္ပံုပင္ မရိုက္ႏိုင္ေတာ့ျပီ။ ေလွသမားကမူ ေဆးလိပ္ဖြာ မပ်က္။ သူအဖို႔ ပို၍ ရိုးလို႔ေနေသာ ျမင္ကြင္း ျဖစ္ေပမည္။ ေလဆရာက အလိုက္သိစြာ ေသေပ်ာက္ပ်က္ဆီးမႈရွိေသာ ကမ္းမ်ားဘက္သို႔ က်ေနာ္တို႔ ေလ့လာရေအာက္ ကပ္၍ ေမာင္းေပးတတ္ပါသည္။ သူစိတ္လိုလက္ရရွိလွ်င္လည္း တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ရွင္းျပသည္။ ေလွကေလးတစ္စင္းႏွင့္ ၀မ္းေရးအတြက္ ငါးဖမ္းေနသူမ်ားကိုလည္း ေတြ႕ရသည္။ အခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ အိမ္ယာေလးမ်ား ျပန္ေဆာက္လ်က္။ ျပန္ေဆာက္သည္ ဆိုေသာ္လည္း ျပန္ေကာက္ ရသမွ် တိုင္ႏွင့္ ဓနိရြက္ကိုင္းအစို ခုတ္လ်က္ ျဖစ္သလိုမိုးၾကျခင္းသာ။ မိုးရြာလွ်င္ ခိုစရာရွိဖို႔ လိုသည္မဟုတ္လား။


တခ်ိဳ႕ေတြလည္း စက္ေလွကေလးေတြနဲ႔ တစ္ရြာမွ တစ္ရြာကူးသည္လား၊ ျမိဳ႕တက္သည္လားမသိ။ တစ္ေနရာတြင္ စက္တပ္သမၺာန္ေလးေပၚမွ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္သည္ က်ေနာ္တို႔ရွိရာသို႔ လွမ္းေမွ်ာ္၍ ပါးစပ္ကို လက္မ ေတ့ျပေခ်၏။ အၾကိမ္ၾကိမ္လုပ္ျပေတာ့မွ က်ေတာ္တို႔ျမင္ေလသည္။ စက္ေလွဆရာက ေရေတာင္းတာဟု က်ေနာ္တို႔ကို ဘာသာျပန္ေပး၏။ က်ေနာ္တို႔က လက္ရပ္ေခၚေသာအခါ ထိုစက္ေလွကေလးထဲတြင္ လွဲေနေသာ အမယ္အိုတစ္ေယာက္ႏွင့္ မိန္းမသံုးေယာက္တို႔ ေခါင္းေထာင္လာ၏။ တစ္ဦးမွာ ေနမေကာင္းဟန္ရွိျပီး အခ်ိဳ႕မွာ စိတ္ပ်က္အားငယ္ေနပံုရ၏။ က်ေနာ္တို႔ စက္ေလွအနီး ခ်ဥ္းကပ္ လာေသာအခါ ေရဗူးငါးေယာက္စာ ပစ္ေပးလိုက္သည္။ ေက်းဇူးတင္ေသာ အျပံဳးမ်ားႏွင့္ လက္ေ၀ွ႔ရမ္းလ်က္ ေရဗူးကိုယ္စီ အငမ္းမရဖြင့္ေနေသာ သူတို႔ တရိပ္ရိပ္ေ၀းက်န္ခဲ့တာ ၾကည့္ျပီး မ်က္ရည္၀ိုင္းမိသျဖင့္ ႏွာေခါင္းဖံုး (Mask) ကို မ်က္လံုးနားအထိ ဆြဲတင္လိုက္မိေလသည္။

သင္ကာ

၂၅ ေမ၊ ၂၀၀၈။

Leave a comment

Filed under Experience, Nargis

နာဂစ္အလြန္ ခရီးသြားမွတ္တမ္း (၈)

နာဂစ္အလြန္ ခရီးသြားမွတ္တမ္း (၈)

မကူညီသည့္ အျပင္ ေႏွာက္ယွက္သည္

မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ဘေလာ္ဂါအေပါင္းအသင္းတစ္ေယာက္ႏွင့္ ခ်ိတ္မိျပီး ခရီးထြက္ဖို႔ ျပင္ဆင္ရသည္။ တြံေတး၊ ေကာ့မွဴး၊ ကြမ္းျခံကုန္း၊ ေဒးဒရဲ ခရီးစဥ္ျဖစ္သည္။ အဲဒီကေန ပင္လယ္၀ကို စက္ေလွနဲ႔ ထြက္မည္။ မနက္ ငါးခြဲဆံု၊ ေျခာက္နာရီထြက္ဆိုေသာ္လည္း မိန္းကေလးေတြ (အလွျပင္တာလား၊ ထမင္းခ်က္တာလားမသိ) မေရာက္ေသး၍ ေနာက္က်မွ ထြက္ရသည္။ မဟာစည္က ကိုယ္ေတာ္တစ္ပါးလည္း လိုက္လာသည္။

Check Point ကို စေရာက္ေတာ့ ကားအစီး ၂၀ ေလာက္ပဲ ရွိမည္။ ေန႔က တနဂၤေႏြေန႔။ ဆယ္မိနစ္အတြင္း ကားေတြ အစီး ၂၀၀ ေလာက္ျဖစ္လာသည္။ Check Point မွ လႊတ္ေနသည္က တစ္မိနစ္ တစ္စီးေတာင္ မရွိ။ ေနာက္မွာတန္းစီလာသည့္ ကားေတြက မိနစ္တိုင္းတိုးေနသည္။ ကားၾကီးကားငယ္၊ ေယာက်ၤား မိန္းမ၊ လူငယ္လူၾကီး၊ ျမန္မာ ကုလား မြတ္ဆလင္ အစံုစံု။ ကုမၸဏီက၊ အဖြဲ႔အစည္းက၊ ရြက္ကြက္က အလွဴရွင္လည္း စံုသည္။ လွဴစရာေတြလည္း စံုသည္။ အကုန္လံုး တူၾကသည္မွာ ေစတနာ၊ ေမတၱာပင္

Check Point ကို မေယာင္မလည္ကပ္သြားသည္။ လူေတြ အံုတိုးျပီး စာရင္းေပးေနသည္။ ဘာေတြကို Check ေနသလဲ။ ကားနံပတ္မွတ္သည္။ သတိေပးေၾကညာစာရြက္ေပးသည္။ (ကိုယ္ကမကူ ကူေသာ္မၾကိဳက္ ပို႔စ္တြင္ၾကည့္။) ျပီးေတာ့ ျဖတ္ပိုင္းတစ္ခု။ ကားေရွ႕မွာ ကပ္ထားဖို႔။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေဒသခံျပည္သူေတြကို Save (ကယ္ဖို႔) မဟုတ္ဘဲ သူတို႔ (လက္တစ္ဆုပ္စာ) Safe (အဘက္ဘက္လံုျခံဳဖိုု႔) ဆိုတာပဲျဖစ္သည္။ ဘာေတြမွန္းမသိ ဆိုင္ကယ္ေတြ တကားကား၊ တုတ္ေတြ၊ ေသနတ္ေတြတကားကား။ ဒီေနရာသည္ စစ္ဇုန္လည္း မဟုတ္ပါ။ အခု လာလွဴသူေတြမွာလည္း ဆန္အိတ္၊ ေခါက္ဆြဲ၊ ေဆးေတြပဲ ပါပါသည္။ ဘယ္သူေတြကို ရိုက္ျပီး ဘယ္သူေတြကို ပစ္ဖို႔ တုတ္ေတြ၊ ေသနတ္ေတြ ျပင္ထားၾကသနည္း။ ႏိုင္ငံတကာ ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ စစ္တပ္က အျမဲပါပါသည္။ တရုတ္ငလ်င္မွာလည္း စစ္တပ္က ကူရပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေသနတ္ေတြ၊ တုတ္ေတြ မပါပါ။ မိုးကာေတြ၊ ေပါက္ျပားေတြ၊ ေဆးအိတ္ေတြနဲ႔ လာၾကပါသည္။ ဘယ္ႏို္င္ငံၾကည့္ၾကည့္ ဒီလိုပါပဲ။

က်ေနာ္အျမင္တြင္ သူတို႔လုပ္သင့္သည္က ခရီးလမ္းပန္း အဆင္ေျပေရး၊ အလွဴရွင္ေတြကို ကူညီေရးႏွင့္ ေဒသခံေတြကို တတ္အားသမွ်ကူညီေရးျဖစ္ပါသည္။ ကားတန္းၾကီး အဆမတန္ရွည္လာေသာအခါ လူေတြက ပူညံပူညံျဖစ္ၾကပါျပီ။ ၾကိန္ဆဲၾကပါျပီ။ ဒီၾကားထဲ လွဴတာျခင္းအတူတူ `အဲပုဂံ´တံဆိပ္ႏွင့္ ကားေရွ႕တြင္ `H´ဟု အမွတ္သညာျပဳထားေသာ ေတဇ၏ ထူးကုမၸဏီက ကားေတြက အခြင့္ထူးခံအျဖစ္ တန္းမစီဘဲ ၀စီ တရႊီရႊီျဖင့္ အေရွ႕ဆံုးေရာက္ေအာင္ ေက်ာ္တက္ၾကပါေသးသည္။ ေၾသာ္ အလွဴျပဳတာေတာင္ သူတို႔က အခြင့္ထူးခံေသးသကိုးဟု ေအာက္ေမ့မိသည္။ လာတာက ဇိမ္ခံကားႏွင့္ ဘာေတြ လွဴမလဲေတာ့ မသိ။ က်ေနာ္တို႔ အပါအ၀င္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ဘတ္စ္၊ ဒိုင္နာၾကီးေတြ၊ ရိန္းဂ်ားၾကီးေတြႏွင့္ ပစၥည္းေတြ တနင့္ပဲျဖစ္သည္။

သာသနာ့အလံ ရန္သူတဲ့လား

ကားေတြတသီၾကီး မေရြ႕ႏိုင္။ ကားမွာပါသည့္ ဦးပဇင္းက လက္မွတ္ရဖို႔သြာတိုးသည္။ က်ေနာ္ႏွင့္ ဦးေဆာင္သူ လူငယ္တို႔လည္း ထိုနားေရာက္သြားသည္။ ဦးဇင္းမွာ လူမတိုးႏိုင္ျဖစ္ေနသည္။ ဦးဇင္းက
ု အသာလက္ကုပ္ျပီး အေျခအေနေမးရသည္။ ရႈပ္ယွက္ခတ္ေနသည္ပဲ ေျပာႏိုင္သည္။ က်ေနာ္က `သာသနာ့ အလံတင္ပါလား´ဟု အၾကံေပးမိသည္။ ဦးဇင္းႏွင့္ ဦးေဆာင္လူငယ္က `ဟာ အဲဒါ ပိုဆိုးတယ္။ ပိုရစ္ခံရလိမ့္မယ္´ ဟု ေျပာေသာအခါ က်ေနာ္ Shock ျဖစ္သြားသည္။ သာသနာ့ အလံသည္ စစ္အစိုးရအဖို႔ ရန္သူျဖစ္ေနျပီလား ဟု ေတြးမိေသာအခါ စိတ္မေကာင္းျခင္းၾကီးစြာျဖစ္ျပီး ေခါင္းငိုက္စိုက္ က်မိေတာ့သည္။

`ေမာင္း..ေမာင္း´`ေဟး..ေဟး´ ဟု ၀ိုင္းေအာ္ေသာအခါ Check Point က စာရင္းမွတ္တဲ့ ငတိေတြ စာအုပ္ခ်ိဳင္းၾကားညွပ္ျပီး အထဲ၀င္ေျပးသည္။ ျပီးေတာ့မွ ျပန္ထြက္လာျပီး ကားတန္းကို လန္႔သြားပံုရသည္။ ခပ္ျမန္ျမန္ သြားခြင့္ျပဳသည္။

ဒါကူညီတာ မဟုတ္ဘူး၊ ေႏွာက္ယွက္ေနတာ ဟူေသာ အေတြ႕အၾကံဳသည္ လူတိုင္းရင္ထဲမွာ ခါးသီးစြာ စြဲထင္သည္။ လူငယ္ေတြက ရင့္ရင့္သီးသီး ဟာသလုပ္သည္။ ဆဲဆိုျခင္းျဖင့္ ပြင့္အန္ထုတ္ပစ္လိုက္သည္။

ရန္ကုန္ အမွိဳက္ပံု

ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ တီးတိုးေျပာၾကသည့္ အရပ္စကားရွိသည္။ ျမန္မာအယူ `တေဘာင္´ဟု ဆိုရမလားမသိ။ `မႏၲေလး ျပာပံု၊ ရန္ကုန္ အမွိဳက္ပံု၊ ပ်ဥ္းမနား အရိုးပံု´တဲ့။ မႏၲေလးလည္း မီးေလာင္ျပီးျပီတဲ့။ ရန္ကုန္လည္း အခု အမွိဳက္ပံုျဖစ္ေနျပီတဲ့။ တစ္ခုပဲ က်န္ေတာ့သတဲ့။

တကယ္ပဲ အမွိဳက္ပံုျဖစ္ပါသည္။ အပ်က္ အဆီးမ်ားမွာ ပစၥည္း အမယ္စံုကို အိုးထဲထည့္ေမႊသလို ဘာပစၥည္း ဘာ ခြဲလို႔ မရေလာက္ေအာင္ အမွိဳက္သဖြယ္ျဖစ္ေနပါသည္။ ခရီးစလာျပီ ဆိုသည္ႏွင့္ အေ၀းက ျမင္ေနရသည္မွာ ကုန္းေပၚမွ ထီးက်ိဳးေနသာ ေစတီမ်ား။ တန္ေဆာင္း ျပႆဒ္ေတြက ဘံုထြတ္ေတြ ေျမခကုန္သည္။ အခ်ိဳ႕ ေစတီၾကီးမ်ားမွာ ငွက္ေပ်ာဖူးမွ ျပတ္၍ ထြက္သည္။ အိမ္ေတြက ႏွစ္အိမ္ျခား၊ သံုးအိမ္ျခား ျပိဳသည္၊ ျပားသည္။ လဲသည္။ ျပဳတ္ထြက္သည္၊ ပြင့္ထြက္သည္။

အခ်ိဳ႕အိမ္ေတြက တတ္ႏိုင္ေတာ့ ျပင္ျပီးျပီး။ သြပ္ေတြ၊ သစ္ေတြ တေျပာင္ေျပာင္။ တခ်ိဳ႕ အိမ္ျပိဳထဲမွာပဲ ရရာ က်ားကန္ျပီးေနၾကသည္။ တခ်ိဳ႕က အိမ္ကို စြန္႔ျပီး တရြာတက်ီ ေဆြမ်ိဳးရွိရာ ေျပာင္းၾကျပီ။ (ဒုကၡသည္ စခန္းမွာ ေရာက္ေနတာ ဘယ္သူေတြလည္းေတာ့ မသိပါ။)

အဖိုးၾကီး၊ အဖြားၾကီး၊ ကေလးေတြ၊ ကေလးငယ္ေတြနဲ႔ မိန္းမေတြ၊ ဘုန္းၾကီးအိုေတာထြက္ၾကီးေတြ ကားလမ္းတစ္ေလ်ာက္ စီရရီ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ သူတို႔မ်က္လံုးမွာ လက္ေနသည္။ သူတို႔သည္ အိေျႏၵပ်က္ မေတာင္းၾကပါ။ `တာ့တာ´ဟု လက္ျပသည္။ က်ေနာ္တို႔ကားေခါင္းခန္းတြင္ သကၤန္းရံုလွ်က္သား မဟာစည္ကိုယ္ေတာ္ တစ္ပါးပါေတာ့ အားကိုးရာဟု လက္အုပ္ခ်ီမိုးၾကသည္။ စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာ အုတ္ဖိနပ္ပဲ က်န္သည္။ ေရွ႕မွာ ျပဳတ္က်ေနေသာ ဆိုင္းဘုတ္ေၾကာင့္သာ စာသင္ေက်ာင္းဟု သိရသည္။ ျပန္လည္ထူေထာင္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ လြယ္ေတာ့မည္မဟုတ္ေသာ ေက်းရြာစာၾကည့္တိုက္ေလးေတြမွာ ျပားျပား၀ပ္ေနသည္။ ေရစိုျပီး ပြေနေသာ၊ ပံုပ်က္ေနေသာ စာအုပ္ပိုင္း၊ စာရြက္ပိုင္းေတြက ျပန္႔က်ဲလ်က္။

တကယ့္ ဒုကၡသည္စခန္း

ရိႈးႏွင့္ စမိုးႏွင့္
အေရွ႕မွာ လယ္သာပံုႏွိပ္ (ဗိုင္နယ္) ဆိုင္းဘုတ္ေထာင္ထားေသာ ဒုကၡသည္စခန္းေတြမွာ ဒုကၡသည္ စခန္းႏွင့္ မတူပါ။ ေရွ႕တန္းထြက္သည့္တပ္ စခန္းခ်ေနသည္ႏွင့္တူသည္။ ရဲနဲ႔ စစ္တပ္၊ စစ္ကား၊ ဆိုင္ကယ္၊ ေ၀ၚကီ ေတာ္ကီေတြ မည္းမည္းလွဳပ္ေနသည္။

တကယ့္ ဒုကၡသည္စခန္းေတြ ရြာတိုင္းမွာ ေတြ႕ခဲ့ပါသည္။ တဲရံုမဆန္႔၍ အျပင္ထြက္ထိုင္ေနသူမ်ားႏွင့္၊ အုပ္ခ်ဴပ္စီမံေပးသူ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ား ရဲရဲလွဳပ္ေနသည့္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း အမိုးပြင့္၊ နံရံျပိဳ၊ အကာမဲ့မ်ားျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းေရွ႕တြင္ တခ်ိန္က ကိုယ္ေတာ္ေလးေတြ သျဂၤဳိလ္သရုပ္ခြဲသည့္ ေက်ာက္သင္ပုန္းမွာ ယခုအခါ ဒုကၡသည္စခန္း ဆိုင္းဘုတ္ျဖစ္လာသည္။ `ဤေက်ာင္းတြင္ ဒုကၡသည္မ်ား ခိုလွံဳေနပါသည္´`လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္´ဟု ေျမျဖဴႏွင့္ေရးထားသည္။

တပ္ခ်စခန္းႏွင့္တူေသာ ဒုကၡသည္စခန္းမွာ လွဴသူမရွိ။ ဓနိတဲရွည္ ျဖစ္သလိုေဆာက္ထားေသာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက သာသနာ့ဒုကၡသည္စခန္းမွာ အလွဴကားေတြ မစဲ။ ဒါကိုပင္ စစ္တပ္ကတခ်ိဳ႕၊ အရပ္၀တ္နဲ႔ကတခ်ိဳ႕ မၾကည္သလို ေယာင္ေပေပႏွင့္ ရစ္သီရစ္သီၾကည့္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေရေလးပါရင္ တိုက္စမ္းပါဟု အဖြားအိုတစ္ေယာက္ကပ္လာသည္။ ခ်ိဳခ်ဥ္ေလးတစ္လံုး၊ ဘီစကစ္ေလးတစ္ခ်ပ္ေပးလိုက္လ်င္ပင္ လူၾကီးေတြတန္မဲ့ ေပ်ာ္ေနၾကသည္။ ေရကို ခ်က္ခ်င္းေသာက္ေသာ္လည္း မုန္႕ေလးေတြ သိမ္းထားၾကသည္။ ခင္ဗ်ား စဥ္းစားၾကည့္ေလ။ ဒါ မိဘမဲ့သြားေသာ သူတို႔ ေျမးေလးေတြ အတြက္ ျဖစ္ႏိုင္သလို၊ သူတို႔အတြက္ ေနဖို႔ညစာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ယုတ္စြ အဆံုး အိမ္နီးခ်င္း မိဘမဲ့ လူမမယ္ေလးေတြ အငိုတိတ္ဖို႔လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

က်ေနာ္ကေတာ့ မ်ိဳမက်လို႔ ဘာမွ မစားျဖစ္ဘူး။ ေရတစ္ငံု ႏွစ္ငံုရယ္၊ အံၾကိတ္ထားဖို႔ ကြမ္းတစ္ယာပဲ ခရီးသြားေဖာ္ဆီက ေတာင္းျပီး ၀ါးေနခဲ့သည္။

သင္ကာ

၂၅ ေမ၊ ၂၀၀၈

Leave a comment

Filed under Experience, Nargis