0 comments on “Existentialism

  1. ဟုတ္ပါတယ္။ သေဘာတူပါတယ္။ တခ်ိဳ ့သူေတြက ဘာသာျခားေတြကို လက္ခံေကာင္းလက္ခံမယ္။ ဘာသာမဲ့ ေတြကိုလက္မခံခ်င္ၾကပါဘူး။ အဲဒါဟာ ဘာသာမဲ့ ေတြရဲ့ ဘာသာေရး အေပၚ ေဝဖန္ဆန္းဆစ္မွဳကို ေၾကာက္လုိ ့လို ့ထင္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဘာသာမဲ့ေတြကို ကြန္ျမဴနစ္ နဲ ့ေရာေထြးျမင္တတ္သူေတြရွိေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘာသာမဲ့ျခင္း မမဲ့ျခင္းထက္ ကိုယ္က်င့္တရား မဲ့ျခင္း မမဲ့ျခင္းက အဓိက က်ပါတယ္။

    ျပီးေတာ့ တကယ္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ လူတစ္ေယာက္စီမွာ ဘာသာတမ်ိဳးစီလို ့ယူဆလို ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ခံယူထားတဲ့ ဗုဒၶဘာသာနဲ ့ အျခားတစ္ေယာက္ခံယူထားတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ ထပ္တူထပ္မွ် မတူႏုိင္ပါဘူး။ အႏုအရင့္၊ အသိဥာဏ္၊ ပတ္ဝန္းက်င္ေတြကို လိုက္ျပီး အေသးအဖြဲေလးေတြ ျဖစ္တဲ့ သက္သက္လြတ္စားျခင္း မစားျခင္းက အစ တစ္ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္ အယူအဆေတြ တူမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တခ်ိဳ ့က ကိုးကြယ္မွဳကို အေလးေပးမယ္။ တခ်ိဳ ့က လက္ေတြ ့အက်င့္ေတြကို ဦးစားေပးမယ္။ တခ်ိဳ ့က ဇာတ္ေတာ္ေတြကို အဖိုးတန္ သင္ခန္းစာေတြလို ့ျမင္ျပီး အႏွစ္သာရထုတ္ယူမယ္။တခ်ိဳ ့က်ေတာ့ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေတြလို ့ယူဆၾကမယ္။ ဒါေပမယ့္အႏွစ္သာရကိုေတာ့ယူခ်င္မွယူမယ္။ စသည္ျဖင့္ အယူအဆ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားႏုိင္ပါတယ္။ အဓိက ကေတာ့ ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းဖို ့၊ ေမတၱာတရား ထားၾကဖို ့နဲ ့ တျခားသူေတြရဲ ့အယူအဆကို ေလးစားအသိအမွတ္ျပဳဖုိ ့ပါ။ comment ရွည္သြားရင္ခြင့္လႊတ္ပါဗ်ိဳ ့။ ေတြးစရာေတြ ေပးတဲ့ blog ေလးမွာ ေတြးမိတာေလး ေရးမိတာပါ။

  2. ေသဆံုးၿခင္းလို႔ေခၚတဲ႔ေနာက္ဆံုးစီရင္ခ်က္မခ်ခင္ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး က်ေနာ္တို႔ေတြေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် စီရင္ခ်က္ေပါင္းေၿမာက္မ်ားစြာကိုရင္ဆိုင္ေနၾကရပါတယ္။ အဲဒီမွာတစ္ခ်ိဳ႕က စီရင္ခ်က္ေပါင္းေၿမာက္မ်ားစြာကိုရင္မဆိုင္ ၿခင္ေတာ့ပဲ ေနာက္ဆံုးစီရင္ခ်က္ လို႔ေခၚတဲ့ေသၿခင္းကို တိုက္႐ုိက္ရင္ဆိုင္ၿပစ္လိုက္ၾကတယ္။ ထို႔ေၾကာင့္အဲဒီၿဖစ္စဥ္ကို မိမိကိုယ္ကိုအဆံုးစီရင္ၿခင္းလို႔ေခၚပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ တ်ေနာ္တို႔မွာ မိမိကိုယ္ကို အဆံုးစီရင္ဖို႔ထက္ ဆက္လက္အသက္႐ွင္ေနထိုင္ဖို႔ ခြန္အားေတြပိုမိုလိုအပ္ပါတယ္။ အားကိုးရာမဲ့ေနတဲ့လူသားဟာ အားကိုးရာရွာရင္း အဲဒီမွာ ဘာသာတရားလို႔ေခၚတဲ့ေကာက္႐ုိးတစ္မွ်င္ကို သြားေတြ႕တယ္။ အဲဒီေကာက္႐ုိးကတကယ္ပဲ အားကိုးရာလား ဆိုတာသံသယ၀င္ေနေပမဲ့ သူ႕ထက္သာတဲ့အရာတစ္ခုမေတြ႕မၿခင္းလူေတြဟာ အဲဒီေကာက္႐ုိးမွ်င္ကိုပဲ အားကိုးရာအၿဖစ္ဆက္လက္ဖက္တြယ္ထားၾကတယ္။ အဲဒါကလည္း ထာ၀ရလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သစ္တံုးတစ္လံုး ေမ်ာလာတာမေတြ႕တဲ့အထိေပါ႔။ သစ္တံုးေတြအေပၚဖက္တြယ္ထားမႉကလည္း ေဖာင္တစ္စင္းေမ်ာလာတာေတြ႕တဲ႔အထိပါပဲ။ အဲဒီေဖာင္တစ္စင္းဆိုတာကလဲ သေဘၤာတစ္စင္းကိုေတြ႕တဲ႕အထိပဲခံမွာပါ။ ေရွးလူေတြ မီးကို ကိုးကြယ္ရာကေန နတ္ဘုရားေတြဆီေၿပာင္းလဲလာၿပီး နတ္ဘုရားေတြကမွ တဆင့္ဒီထက္အာမခံခ်က္ေတြေပးႏုိင္တဲ့ ယေန႔အသီးသီးကိုးကြယ္ေနၾကတဲ့ ဘာသာႀကီးေတြအထိ တိုးတက္ေၿပာင္းလည္းလာသလိုေပါ့။ ဒါကလည္း ေနာက္ထပ္ပင္လယ္ကူးသေဘၤာႀကီးေတြေမ်ာလာတာမၿမင္တဲ့အထိပါ။ အနာဂါတ္လြန္လူသားေတြ ဟာ လက္ရွိဘာသာတရားေတြထက္သာတဲ့ အရာတစ္ခုခု ထပ္မေတြ႕ႏုိင္ဘူးလို႔ ဘယ္သူက်ိန္းေသေပါက္ေၿပာႏိုင္မွာလဲ။ အဲဒီအခါက်ရင္ အနာဂါတ္ရဲ႕လူေတြက က်ေနာ္တို႔ကိုၾကည္႕ၿပီး က်ေနာ္တို႕မီးကိုကိုးကြယ္တဲ့လူေတြကို ဟားသလိုမ်ိဳး ၀ိုင္းဟားၾကလိမ့္မယ္။ ဆိုလိုတာကက်ေနာ္တို႔ အလြန္အထြတ္အထိပ္ ထားၿပီးကိုးကြယ္ေနတဲ့ အရာေတြကလည္းမတည္ၿမဲဘူးဆိုတဲ့သေဘာပါ။

    ပရမတ္သေဘာမေဆာင္တဲ့ အဲဒီပညတ္ေတြၾကားမွာ ႐ုန္းကန္ေနရတဲ႔လူေတြဟာ မိမိတို႔ယံုၾကည္ရာေတြသာအမွန္တရားလို႔ ကိုယ့္အတၱကိုယ္လံုၿခံဳေအာင္ႀကိဳးစားရင္း ဘာသာေရးစစ္ပြဲေတြကိုဖန္တီးခဲ့ၾကၿပန္ေရာ။ အ႐ႉံး၊အႏိုင္ဆိုတာေတြထက္ မိမိတို႔ဖက္တြယ္ထားရာေလးလြတ္ထြက္မသြားေအာင္ ပိုၿပီးအားထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။ လူ႕ဘ၀ႀကီးရဲ႕အဓၶိပါယ္ေတြ အဲဒီအထဲမွာရွိေနတယ္ဆိုတာကိုဇြတ္မွိတ္ယံုၾကည္ေနရင္းနဲ႕ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါေတြက မိမိကိုယ္ကိုလိမ္ညာေန႐ုံသက္သက္ေတြပါ။

  3. When I was young, I happened to understand that Kyi Aye was labeled as an existentialist of Myanmar literature but I didn’t ask myself a lot of questions for that. But at any rate, neither Kyi Aye nor Albert Camus was symbolizing the true identity of existentialism when they entered into the era of social reformation. They creeped from the dark shadow and show no sign of leaving. Everyone get alert when their magical sleight of hands reveal the new transformation of our society by young educated men where they lost their way to adjust the dramatic change of culture conflict and social perceptive. With regard and humble to share you with the song dedicated to “The Outsider” or “The Stranger” of Camus, here is the song “Killing an Arab”. It was the first single by “The Cure” 70’s 80’s alternative UK music band.

Comments are closed.