The 8th Habit-8

အ႒မေျမာက္အေလ့အထ – ၈

(စြမ္းရည္ျမင့္မားျခင္းမွ ႀကီးက်ယ္ေျပာင္ေျမာက္ျခင္းသုိ႔)

ေကာင္းျမတ္ေက်ာ္စြာ

ကြ်ႏု္ပ္တုိ႔အမ်ားစုသည္ အလုပ္သစ္တစ္ခုကုိ စလုပ္ေသာအခါ တက္ကြထက္သန္မႈအျပည့္ႏွင့္ ျဖစ္သည္။ ထုိတက္ကြမႈ မီးေတာက္ကေလးမ်ားသည္ အခ်ဳိ႕တြင္ တဟုန္းဟုန္းေတာက္ လာ၍ အခ်ဳိ႕တြင္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ၿငိမ္းသြားတတ္သည္။ မက္စ္ဆုိေသာ လူငယ္ကေလး၏ ျဖတ္သန္းမႈကုိ နမူနာၾကည့္ႏုိင္သည္။

နမူနာဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္

မက္စ္သည္ အလုပ္၀င္ခါစ တက္ကြမႈ၊ ထက္သန္မႈအျပည့္ႏွင့္ ျဖစ္သည္။ ၀ယ္ယူအားေပးသူမ်ားကုိ စတင္ရွာေဖြဆက္ဆံရခ်ိန္၌ အထက္ လူႀကီး မစၥတာဟာ႐ုိးသည္ မက္စ္၏ အခန္းက႑ကုိ ကန္႔သတ္ထားခဲ့သည္။ မက္စ္သည္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈ၊ ထိန္းခ်ဳပ္ မႈမ်ားၾကား၌ ယုံၾကည္မႈ ပ်က္ျပားသြားသည္။ ရွက္ရြံ႕လာသည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ အလားအလာႏွင့္ လြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္ေဆာင္ရြက္ခြင့္မ်ား ေမွးမွိန္သြားသည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ၎င္း၏ Voice ေပ်ာက္သြားသည္။ ကုိယ့္အားကုိယ္ကုိးရန္ ေနာက္တြန္႔ သြားၿပီး ဟာ႐ုိးကုိ မွီခုိလာရရာမွ မက္စ္သည္ ေနာက္လုိက္ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာသည္။ ညႊန္ၾကားခ်က္ရွိမွလုပ္တတ္သူ ျဖစ္လာသည္။

ဤကိစၥတြင္ မစၥတာ ဟာ႐ုိးကုိ အျပစ္တင္ၾကမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း သတိျပဳရမည္မွာ ဟာ႐ုိး၏ ေဘာ့စ္က ဟာ႐ုိးကုိ ကုိင္တြယ္ခဲ့သည့္အတုိင္း ဟာ႐ုိးကလည္း မက္စ္ကုိ ကုိင္ တြယ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဤကဲ့သို႔ေသာ ကန္႔သတ္ပိတ္ပင္မႈမ်ဳိးကုိ ကုမၸဏီ တစ္ခုလုံးတြင္ အဆင့္ဆင့္ေတြ႕ရေလ့ ရွိသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အလုပ္ခြင္ယဥ္ ေက်းမႈသည္ ကုိယ့္အားကုိယ္ကုိးခြင့္ မရျခင္း (အမီွအခုိမကင္းျခင္း) ျဖစ္ေနေပသည္။

ေခါင္းေဆာင္ပုိင္းေရာက္လာေသာ္လည္း ကုိယ့္အားကုိယ္ကုိးမႈ၊ လႊမ္းမုိးထားႏုိင္မႈတုိ႔ရွိလာေအာင္ ေလ့က်င့္ပ်ဳိးေထာင္ခဲ့ျခင္းမဟုတ္ဘဲ ၀ါစဥ္ျဖင့္ ရာထူးရလာေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ အမ်ားစုေသာလုပ္ငန္း၊ အဖဲြ႕အစည္းမ်ား၏ တကယ့္အေျခ အေနမွာ မက္စ္၊ ဟာ႐ုိးတုိ႔၏ ပုံစံႏွင့္ မနီး႐ုိးစြဲျဖစ္သည္။ စတီဖင္ကုိေဗးက သူ ႏွစ္ ၄၀ နီးပါး အလုပ္လုပ္ခဲ့ဖူးသည့္ အေကာင္းဆုံးဆုိေသာ အဖြဲ႕ အစည္းမ်ား၌ပင္ ျပႆနာေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ႏွင့္ ျပည့္ေနသည္ဟုဆုိသည္။ ကမၻာေပၚတြင္ ေပၚေပါက္ေနသည့္ အေျပာင္းအလဲ မ်ားေၾကာင့္ ျပႆနာႏွင့္ စိန္ေခၚမႈ မ်ားမွလာေသာ နာက်င္ခက္ခဲမႈမွာ ပုိမုိမ်ားျပားလာသည္။ စိန္ေခၚမႈမ်ားကုိ အၾကမ္းအားျဖင့္ သုံးပုိင္းခြဲႏုိင္သည္။ အဖြဲ႕အစည္းဆုိင္ရာ၊ ဆက္ဆံျပဳမူေရး ဆုိင္ရာႏွင့္ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာတုိ႔တြင္ ျဖစ္သည္။


အဖြဲ႕အစည္းဆုိင္ရာအဆင့္
(Organizational Level) တြင္ ပါရမီ အရည္အေသြးႏွင့္ Voice တုိ႔ကုိ ေခါင္း မထူႏုိင္ေစမည့္ အျပဳအမူ၊ ဆက္ဆံ ေရး၊ ဆုေပး-ဒဏ္ေပးစနစ္၊ ေလ့က်င့္ ေပးမႈႏွင့္ အခ်က္အလက္ျဖန္႔ေ၀မႈတုိ႔ကုိ ေမာင္းႏွင္ေပးသည့္ ထိန္းခ်ဳပ္စီမံမႈဆုိင္ရာ အယူအဆျဖစ္သည္။ ထိန္းခ်ဳပ္စီမံေရးအယူအဆ၏ ရင္းျမစ္မွာ စက္မႈေခတ္ျဖစ္ၿပီး စက္မႈလုပ္ငန္း မ်ား၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈပုိင္းက ထားရွိေသာ သေဘာထားျဖစ္သည္။ ဤေဆာင္း ပါးမ်ားတြင္ စက္မႈေခတ္၏ လူကုိ အရာ၀တၳဳကဲ့သုိ႔ ႐ႈျမင္ေသာသေဘာ ထား (‘Thing’ Mind-Set) ဟု သုံးထား သည္။


ဆက္ဆံျပဳမူေရးဆုိင္ရာအဆင့္ (Relationship Level) တြင္ အဖြဲ႕ အစည္းမ်ား၊ လုပ္ငန္းမ်ားအတြင္း၌ လႊမ္းမုိးခံရမႈ၊ မွီခုိေနရမႈတုိ႔ကုိ ေတြ႕ႏုိင္သည္။ အေျခခံအားျဖင့္ ယုံၾကည္မႈ ကင္းမဲ့ျခင္းသည္ တစ္မူထူးျခားေသာ စိတ္အားထက္သန္မႈ၊ ဖန္တီးႏုိင္မႈ တုိ႔အတြက္ က်င္လည္မႈႏွင့္ စိတ္သေဘာထားကုိ အားေလ်ာ့ေစသည္။ အဖြဲ႕အစည္းဆုိင္ရာစနစ္ႏွင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ စီမံေရးကမွီခုိမႈမ်ားစြာျဖစ္ေစၿပီးျပႆနာမ်ားလည္း ေပၚေပါက္ေစသည္။ အလြန္အမင္း လႊမ္းမုိးခံရျခင္းသည္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာကုိလည္း ထိခုိက္ေစသည္။ ဥပမာ သူတစ္ပါးေအာင္ျမင္မႈကုိ မုဒိတာမပြားႏုိင္ျခင္းမ်ဳိး ျဖစ္သည္။


ကုိယ္ေရးကုိယ္တာအဆင့္
(Personal Level) ကုိ ေျပာရမည္ဆုိလွ်င္ အထက္ပါအဖြဲ႕အစည္းမ်ားသည္ အဆင့္တုိင္းအတြက္ ထက္ျမက္ေသာ၊ ပါရမီရွိေသာ၊ ဖန္တီးႏုိင္ေသာသူမ်ား ကုိ ျဖည့္တင္းထားသည့္တုိင္ ေဘာင္တစ္ခုအတြင္း ေႏွာင္ဖြဲ႕ထားျခင္း၊ ေလွ်ာ့တြက္ခံရျခင္း၊ အားေပးအားေျမႇာက္မႈမရွိျခင္းဟူေသာ ခံစားခ်က္ မ်ားရွိေနတတ္သည္။ ထုိအခါ အႏွီ လူေတာ္မ်ားသည္ စိတ္ဓာတ္က်ဆင္း ၿပီး အေျပာင္းအလဲလုပ္ႏုိင္မည့္ ကုိယ့္ အစြမ္းအစကုိယ္ ယုံၾကည္မႈမရွိေတာ့ေခ်။

ပါရာဒုိင္း၏ ပါ၀ါ

သိပ္မစြံလွေသာ အဖြဲ႕အစည္း၊ လုပ္ငန္းမ်ားသည္ ကုိယ့္ခြၽတ္ယြင္းမႈကုိ ကုိယ္မျမင္ႏုိင္သည့္ အေျခအေနကို ပုိမုိႀကီးထြားေစသည္။ ကုိယ့္ျပႆနာကုိ မျမင္ႏုိင္။ ျပႆနာကုိလည္း ေျဖရွင္းရေကာင္းမွန္းမသိ၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ခံစားခ်က္မရွိဟု စာေရးဆရာ ဂြၽန္ ဂါဒနာက ေျပာဖူးသည္။ အုိင္းစတုိင္း ကမူ ထူးကဲေသာ ျပႆနာမ်ားကုိ ရင္ဆုိင္ရသည့္အခါ ယင္းျပႆနာမ်ားကို ဖန္္တီးမိစဥ္က အေတြးအေခၚ မ်ဳိးေလာက္ျဖင့္ ေျဖရွင္း၍မရ ဟု ဆုိ သည္။


သေဘာထားအျပဳအမူ၊
အလုပ္ ခြင္ အေလ့အက်င့္၊ တုိးတက္မႈႏွင့္ လႈပ္ရွားေနေသာ ေျပာင္းလဲမႈတုိ႔ကုိ ေသးဖြဲေအာင္ လုပ္ပစ္ေသာအခါ အထက္ပါအဆုိအမိန္႔တုိ႔၏ သိမ္ေမြ႕ မႈကုိ ေတြ႕ရေပမည္။ အထက္ပါကိစၥတုိ႔ကုိ အထင္အရွား ျဖစ္လာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ပါမူ ႀကီးက်ယ္ေသာ ေျပာင္းလဲမႈမ်ား၊ အလုပ္ခြင္ပါရာဒုိင္း တုိ႔ ေပၚေပါက္လာသည္။ ပါရာဒုိင္း (Paradigm) ဆုိေသာစကားလုံး၏ မူလပင္မမွာ ဂရိစကားလုံး Parateigma ျဖစ္သည္။ မူလမွာ ပညာရပ္သံုး ေ၀ါဟာရျဖစ္ေသာ္လည္း ယေန႔တြင္ အမ်ားအားျဖင့္ သေဘာထားအျမင္၊ ယူဆခ်က္၊ သီအုိရီ၊ ရည္ညႊန္းကုိးကားရာစံ၊ ဥပေဒသေဘာင္စသည့္ အဓိပၸာယ္မ်ားျဖင့္ သုံးၾကသည္။ ဤအရာသည္ လမ္းျပေျမပုံတစ္ခုသဖြယ္ ျဖစ္သည္။ အကယ္၍ လမ္းျပေျမပုံမွား ေနပါက လုိရာသုိ႔ ေရာက္ရန္ ခက္ေနေပဦးမည္။ အျပဳသေဘာေဆာင္၍ ေတြးေတာထားသည့္တုိင္ ဆုံး႐ႈံးၿမဲ ဆုံး႐ႈံးႏုိင္သည္။ လမ္းျပေျမပုံမွန္ပါမွ လုံ႔လႏွင့္ အားထုတ္မႈသည္လည္း လမ္းမွန္ႏုိင္ေပမည္။

ေကာင္းျမတ္ေက်ာ္စြာ

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)

The 8th Habit

www.phatpa.com တြင္လည္းရႈ။

Leave a comment

Filed under Management, Philosophy

Comments are closed.