(၁) စုတ်ပြဲသွားသော ပီကာဆိုရဲ့ “သဘင်သည်” ပန်းချီကား

ပုံစာ – သဘင်သည် ပန်းချီကား၊ နယူးယောက် မက်ထရိုပိုလီတန် အနုပညာပြတိုက်/

ဓာတ်ပုံ – အေပီ

၂၀၁၀ ဇန်နဝါရီလ ၂၂ ရက်နေ့မှာ နယူးယောက် မက်ထရိုပိုလီတန် အနုပညာပြတိုက်ကို လာကြည့်သူ အမျိုးသမီးတဦး မတော်တဆ ချော်လဲလို့ ပါဘလို ပီကာဆိုရဲ့ ၁၀၅ နှစ်လောက်သက်တမ်းရှိတဲ့ သဘင်သည် (The Actor) အမည်ရှိ ပန်းချီကားဟာ စုတ်ပြဲသွားပါတယ်။ အကျယ် ၄ ပေ၊ အမြင့် ၆ ပေရှိတဲ့ ပန်းချီကားရဲ့ ကင်းဗတ်စပေါ်မှာ ၆ လက်မလောက် စုတ်သွားတာဖြစ်ပါတယ်။ ဒီသဘင်သည် ပန်းချီကားဟာ အမေရိကန်ဒေါ်လာ သန်း ၁၃၀ တန်မယ်လို့ တန်ဖိုးဖြတ်ကြပါတယ်။ ပြတိုက်တာဝန်ရှိသူတွေကတော့ ပြန်ပြင်လို့ ရနိုင်ကောင်းတယ်လို့ မျှော်လင့်ထားကြပါတယ်။

(၂) ကံဆိုးသော ပန်းချီဆရာမ

ပုံစာ – ၂၀၀၈ ခုနှစ် ရီဂျင့် ပတ်ခ်မှာ ပြုလုပ်တဲ့ ဖရိဇ် ပန်းချီပြပွဲမှာ သူ့အနုပညာလက်ရာတခုနဲ့ တွေ့ရတဲ့ ထရေစီ အီမင်/ဓာတ်ပုံ – ဒေဗီ အမ် ဘင်းနက်၊ ဂက်တီ

ဗြိတိသျှ ပန်းချီဆရာမ ထရေစီ အီမင် (Tracey Emin) ဟာ ကံဆိုးတဲ့ ပန်းချီဆရာမလို့ ပြောရမလားမသိပါ။ အီဒင်ဘာ့ဂ်မော်ဒန်ပန်းချီပြခန်းက ဆူးပါတဲ့ ဝိုင်ယာကြိုးတွေနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ ကိုယ်ရေးပုံတူ-ရေချိုးစဉ် (Self Portrait: Bath) ပန်းချီလက်ရာဟာ လာရောက်ကြည့်ရှုတဲ့ ပရိသတ်တဦးရဲ့ အဝတ်အစားနဲ့ ငြိပြီးပျက်စီးသွားလို့ ပြန်ပြုပြင်ရတာ ဒေါ်လာ ၂ ထောင်လောက် ကုန်ကျပါတယ်။ အဲဒီပြခန်းမှာပဲ တခြားအနုပညာလက်ရာ တခုဖြစ်တဲ့ ပဋိသန္ဓေခံစားချက် ၃ (Feeling Pregnant III) ဟာလည်း ပရိသတ်တဦး ဝင်တိုက်လို့ ပျက်စီးသွားပြန်ပါတယ်။

စကော့တလန် အမျိုးသားပြတိုက်မှာရှိတဲ့ အီမင်ရဲ့ ကျမရဲ့ဦးလေး ကောလင်း (My Uncle Colin) ပန်းချီကားဟာလည်း ဝန်ထမ်းတဦးကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ဖူးပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ပြန်လည် ပြုပြင်ထိမ်းသိမ်းလို့ ရသွားပါတယ်။

တာနာ ဆု (Turner Prize) အတွက် စာရင်းဝင်ဖူးတဲ့ ပန်းချီဆရာမရဲ့ ကံဆိုးမှုက ဒါတွေတင် မကသေးပါဘူး။ ၂၀၀၄ ခုနှစ်မေလမှာ အိမ်မီးလောင်လို့ သူ့ရဲ့ ပန်းချီကားတွေ အများအပြား ပျက်စီးခဲ့ရပါသေးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ အပွင့်ထိုး အမိုးအကာပုံစံနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ သူ့ရဲ့ နာမည်ကြီးလက်ရာ ၁၉၆၃-၉၅ မှာ ကျမနဲ့ အိပ်ဖူးသူများ (Everyone I have Ever Slept With 1963-95) ဟာလည်း မီးထဲပါသွားပါတယ်။

(၃) လွှင့်ပစ်ဖို့မဟုတ်

ပုံစာ – ဂျာမန် ပါဖောမန့်ဆရာ ဂုစတေ့ဗ် မက်ဇဂါ/ဓာတ်ပုံ – ကီးစတုန်း၊

ဟူလ်တန် အားခိုက်ဗ်၊ ဂက်တီ

ဂျာမန်ပန်းချီဆရာ ဂုစတေ့ဗ် မက်ဇဂါ (Gustav Metzger) ရဲ့ အနုပညာလက်ရာဟာ တိုက်ရိုက်ပြောရရင် အမှိုက် ဖြစ်သွားရပါတယ်။ ၂၀၀၄ ခုနှစ်တုန်းက တိတ် ဗြိတိန် (Tate Britain) မှာ ပြသထားတဲ့ အလိုအလျောက်-ဖွဲ့စည်းမှုဖျက် အနုပညာ ပြန်လည်ဆန်းသစ်မှု ပထမဆုံး သရုပ်ပြပွဲ (Recreation of First Public Demonstration of Auto-Destructive Art) အင်စတော်လေးရှင်း တပ်ဆင်မှုပြကွက်က အစိတ်အပိုင်းတချို့ ပြတိုက်ဝန်ထမ်းတယောက်ရဲ့ မတော်တဆ လွှင့်ပစ်လိုက်မှုကို ခံလိုက်ရတာကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ အင်စတော်လေးရှင်း တပ်ဆင်မှုပြကွက် အနီး အမှိုက်အိတ်ဟာ ပြကွက်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတခုဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ပြတိုက်ဝန်ထမ်းခမျာ မသိရှာပါဘူး။ ဒီအမှိုက်အိတ်ကို ပြန်တွေ့တဲ့အခါမှာ အိတ်က အတော် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီ။ ဒါနဲ့ မက်ဇဂါလည်း အစားထိုးဖို့ နောက် အမှိုက်အိတ်တအိတ် ထပ်ဖန်တီးရပြန်ပါတယ်။

အမှိုက်နဲ့ မှားပြီး လွှင့်ပစ်ခံရတဲ့ ကိစ္စဟာ မက်ဇဂါ တယောက်တည်း ကြုံဖူးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ၂၀၀၁ ခုနှစ်တုန်းကလည်း လန်ဒန်က အိုင်းစ်စထရွမ်း (Eyestrom) ပန်းချီပြခန်းမှာ ဒါမီယန် ဟရစ် (Damien Hirst) က အနုပညာသမားတယောက်ရဲ့ ဘဝဖြစ်စဉ်ကို သရုပ်ပြဖို့ စုထားတဲ့ ဘီယာဗူးခွံ၊ ဆေးလိပ်ပြာခွက်နဲ့ ကော်ဖီခွက်ပေါင်းများစွာကို ပြခန်းအစောင့်က အမှိုက်ဆိုပြီး လွှင့်ပစ်တာ ကြုံရဖူးပါတယ်။ ၁၉၈၀ ခုနှစ် ဝန်းကျင်တုန်းကလည်း ဂျိုးဇက် ဘိုင်းစ် (Joseph Beuys) က ပြသဖို့ ပြခန်းမှာ ချထားတဲ့ ညစ်ပတ်နေတဲ့ ရေချိုးကန်တခုကို သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်းတဦးက ပြချီပြခန်းအလယ်မှာ ဘယ်သူရေချိုးသွားပါလိမ့် ဆိုပြီး သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးသွားဖူးပါတယ်။

(၄) ခလုတ်တိုက်လို့ ကျကွဲ

ပုံစာ – ဓာတ်ပုံ – ပီအေ၊ အေပီ

အင်္ဂလန်နိုင်ငံ ကိန်းဘရစ်ချ်က ဖရစ်ဇ်ဝီလျံပြတိုက်မှာ လူတယောက် ခလုတ်တချက်တိုက်လိုက်မှုကြောင့် အလှပြဘီရိုကြီး ပြိုလဲပြီး အနှစ် ၃၀၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ တရုတ်ပန်းအိုးကြီး ၃ လုံး ကျကွဲပြီး စတစီဖြစ်သွားပါတယ်။ အဲဒီအနုစိတ် အလှဖော် ကြွေပန်းအိုးကြီး ၃ လုံးဟာ ၁၇ ရာစု ကွင်မင်းဆက်လက်လက်က ပန်းအိုးကြီးတွေဖြစ်ပြီး ပြတိုက်ရဲ့ တန်ဖိုးအကြီးဆုံးသော ပစ္စည်းတွေထဲမှာ ပါဝင်ပါတယ်။ ခလုတ်တိုက်လဲတဲ့လူကတော့ ဘာမှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရပေမယ့် ပြတိုက်တာဝန်ရှိသူတွေဟာ ပန်းအိုးအစအနတွေကို တခုစီပြန်ကောက်ပြီး ဆက်ရတာ ၆ လ ကြာပါတယ်။ အခုတော့ အထူးပြလုပ်ထားတဲ့ ဗီရိုထဲထည့်ပြီး ပြန်လည်ပြသထားပါပြီ။

(၅) လူစီယန် ဖရောက်ဒ်ရဲ့ ဒေါ်လာ ၁ သိန်းခွဲတန် ပန်းချီကား မတော်တဆမှု

ပုံစာ – လူစီယန် ဖရောက်ဒ်/ဓာတ်ပုံ – စကော့ ဝင်ထရို၊ ဂက်တီ

ပန်းချီဆရာ လူစီယန် ဖရောက်ဒ် (စိတ်ပညာရှင် ဆစ်ဂမန် ဖရောက်ဒ်ရဲ့ မြေး) ရေးဆွဲတဲ့ ပန်းချီကားတချပ်ဟာ ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်မှာ မတော်တဆ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပါတယ်။ လန်ဒန်က လေလံရုံဖြစ်တဲ့ ဆွတ်သီဘိုင် (Sotheby) က ပစ္စည်းသယ် ဝန်ထမ်းတွေဟာ ခန့်မှန်းခြေတန်ဖိုး ဒေါ်လာ ၁ သိန်း ၅ သောင်း ၇ ထောင်လောက်တန်တဲ့ ပန်းချီကားပါ ပုံးတပုံးကို ပုံးလွတ်ထင်ပြီး အမှိုက်ခြေတဲ့စက်ထဲ ထည့်ပစ်လိုက်ကြပါတယ်။

Source: Time

(ဆက်လက် ဖော်ပြပါမည်)

(၁)

၂၀ဝ၄ ဝန်းကျင်မှာ လစ်ဗင်းကာလာ ခေါ် LC မဂ္ဂဇင်းရုံးခန်းကို မကြာခဏ ကျနော် ရောက်ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူမရှိဘူး၊ ယေးလ်ကို ဖဲလိုးရှစ်သွားနေတယ်။ အယ်ချုပ် ကိုကျော်မင်းဆွေကို အကြောင်းပြုပြီး ရောက်ရောက်နေမိတာ။ အောင်ကျော်စိုးနဲ့ ကျနော်နဲ့ နှစ်ယောက်ပေါ့။

(၂)

၂၀ဝ၅ မှာတော့ မဂ္ဂဇင်းကို အလည်အဖြစ်နဲ့ မဟုတ်တော့ဘူး၊ အယ်ဒီတာအဖြစ် ကျနော် ရောက်သွားပြီ။ ခါးသီးကျပ်တည်းတဲ့ အလုပ်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ကျနော့်အဖို့ LC ဟာ နွေးထွေးတဲ့၊ အဆင့်အတန်းရှိစွာ နေရာပေးခံရတဲ့၊ အနာဂတ်အတွက် ပုံသွန်းလောင်းပေးခြင်း ခံရတဲ့ ဘုရားသခင်ပေးသော နေရာပါပဲ။

စာတွေ အများကြီးဖတ်ဖြစ်တယ်။ သူက အတွေးအခေါ်ကအစ၊ လူမှုဆက်ဆံရေးအဆုံး အားလုံးမျှဝေ သင်ပြတယ်။ “မင်း” “ငါ” နင်ပဲ ငဆ တခါမှ မပြောဖူးဘူး။ မကျေနပ်ရင် ဒဲ့ပြောလေ့ရှိတယ်။

(၃)

သူပြောဖူးတာတွေမှာ မှတ်မှတ်ရရ ရှိတယ်။ တနေ့ သီတင်းကျွတ်လား ဘာလား မမှတ်မိတော့။ ရုံးကစုပြီး ဂါရဝေါစ နိဝါတောစပေါ့။ အယ်ဒီတာမတွေ တနှစ်ပြီးတနှစ် ကလေးတွေသာမွေးတယ်၊ အရည်အချင်းကျ ဘာမှ တက်မလာဘူးဆိုပြီး သြဝါဒကြမ်းကြမ်း ပေးတတ်တယ်။

စာမဖတ်ရင်လည်း ဆူပူလေ့ရှိတယ်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ထွက်သမျှ ကမ္ဘာကျော်စာအုပ် သွားလေရာ ဆောင်ပြီး ဖတ်တယ်။ ဖတ်ရုံမက အယ်ဒီတာအဖွဲ့ဝင်တွေကိုလည်း ရုံးစရိတ်နဲ့ ကော်ပီကူးပြီး ဖတ်စေတယ်။ တချို့စာအုပ်တွေကို ဆရာကျော်ဝင်းကိုလည်း ပေးလေ့ရှိတယ်။ နောက်တော့ ဆရာကျော်ဝင်းရဲ့ ဘာသာပြန်တွေ အဖြစ် ထွက်လာတယ်။

ဆရာကျော်ဝင်းက ဖရန်စစ်ဖူကူယားမားရဲ့ စာတမ်းတစောင် ရုံးမှာအကူအညီတောင်းလို့ ရှာပေးရတာ မှတ်မိသေးတယ်။

စစ်အစိုးရက ပိတ်ပင်ထားတဲ့ စာအုပ်တွေ တော်တော်များများ ရုံးစာအုပ်ဗီရိုထဲမှာရှိတယ်။ ဖတ်ခဲ့ရတာ တထောပဲ။ အဲဒီတုန်းက နေသန်မောင် ဘာသာပြန်တဲ့ စာနယ်ဇင်းလက်စွဲ အကျဉ်းချုပ် ဘာသာပြန်လေးလည်း တွေ့တယ်။ မိတ္တူကိုစာအုပ် လုပ်ထားတာပေါ့။

(၄)

“ပညာသင်ဆုတွေ ပေးနေတယ်။ မြန်မာတွေ မရတာ နှမျှောဖို့ကောင်းတယ်။ ခင်ဗျားတို့ သွားကြပါ။ ခင်ဗျားတို့ မသွားရင် ကျနော် သွားမယ်” လို့ တိုက်တွန်းဖူးတယ်။

ရုံးက အလုပ်တဖက်နဲ့ ကျောင်းတက်ဖို့ ကြိုးစားခွင့် အပြည့်ရကြတယ်။ အသုံးချ စီပွားပညာဌာန (လှိုင်ကောလိပ်)၊ ကယ်လီဖိုးနီးယားတက္ကသိုလ် (ဘာကလေ)၊ ချင်းမိုင်တက္ကသိုလ်၊ ချူလာလောင်ကွန်း တက္ကသိုလ်၊ ဒိန်းမတ်၊ ဟောင်ကောင်၊ ဂျာမနီက တက္ကသိုလ်တွေမှာ အယ်ဒီတာတွေ ပညာသင် ထွက်ကြတယ်။

ပြန်မလာသူမလာ၊ ဒေါက်တာဘွဲ့ သွားသူသွား။ မျိုးဆက်တခုကိုတော့ သူ့အလုပ် အပဲ့ခံပြီး သူတတ်နိုင်တာ ထူထောင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် သူချခဲ့တဲ့ မျိုးစေ့ အချည်းနှီး မဖြစ်တန်ရာ။

(၅)

သူဆေးကျောင်းပြီးစ ဟောက်ဆာဂျင် ဆင်းနေတော့ တနေ့မှာ ပုခုံးပေါ်က ဂျူတီကုတ်က ဆေးရုံက အဆင်း ပြုတ်ကျတယ်။ သူကုန်းကောက်မယ် လုပ်တုန်း ဆေးရုံစောင့်က ကမန်းကတန်း ကောက်ပေးတယ်။ သူက စဉ်းစားပြီး ဂျူတီကုတ်ကို အစောင့်ကို ပေးခဲ့ပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။

အဲဒီကတည်းက ငါ ဆရာဝန် မဖြစ်သင့်ဘူးထင်တယ်လို့ သူ ပြောခဲ့တယ်။ ဆရာဝန်ဘဝကို ကျောခိုင်းခဲ့တယ်။ အခု သူခုံမင်တဲ့ နောက် လောက တခုမကကို ကျောခိုင်းသွားပြီ။

(၆)

၂၀၀၇ မှာ သူ့ရုံးခန်းထဲ တွေ့ကြတယ်။ ဘဏ်တွေရဲ့ လည်ပတ်ပုံနဲ့ မြန်မာပြည်မှာ လွဲချော်နေပုံတွေ သူက ဘုတ်မှာရေးရင်း ရှင်းပြတယ်။ အင်ဖရာစထရက်ရှာတွေဟာ အချိန်ယူရမယ်လို့ ကျနော်ကငြင်းတော့ ခင်ဗျားပြန်ပြောတာ ကြိုက်တယ်လို့ သူပြောတယ်။ ကိုယ်ကလည်း ဖွံ့ဖြိုးရေးစာအုပ်အငွေ့တွေနဲ့ ထင်တလုံးဖြစ်ကာစ …။

မကြာခင် လူမှုပေါက်ကွဲမှုတွေ ဖြစ်လိမ့်မယ် ကြည့်နေ၊ အထူးသဖြင့် နိုင်ငံတကာနှုန်းနဲ့ ယှဉ်ရင် တလွဲတချော်ဖြစ်နေတဲ့ လောင်စာဆီစျေးနှုန်းလိုမျိုးလို့ သူ ပြောခဲ့တယ်။

၂၀၀၇ ရွှေဝါရောင်တော်လှန်းရေးကို သိပ်မကြာခင် ကျနော်တို့ မြင်လိုက်ရတယ်။

(၇)

၂၀၀၈ မှာ နာဂစ်ကူညီရေး မြန်မာပြည်ပြန်တယ်။ သူနဲ့ မတွေ့ဖြစ်တော့ဘူး။

(၈)

ကျနော်တို့ကို ပညာတော်သင်အများအပြားလွှတ်ခဲ့တာဟာ တစိတ်တပိုင်းအားဖြင့် အီးဂရက်စ် အတွက် ဖြစ်တယ်။ တော်တော်များများ တာဝန်ကြေကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျနော် မပြန်ဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ရွေးကောက်ပွဲကာလမှာ အယူအဆ မတူမျှတာတွေ ဖြစ်လာတယ်။

အရင်လို ဘန်ကောက်ရောက်ရင် ဟေ့ … ကျနော့်ဖုန်းအကောင့်ထဲ ၁၀၀ ဖိုးလောက် ထည့်ပေးပါဗျာ။ လေယာဉ်စောင့်ရင်း ဖုန်းပြောချင်လို့ပါ ဆိုတဲ့ အီးမေးလ်တွေ သူမပို့တော့ဘူး။

(၉)

ဟိုစဉ် LC မှာ လုပ်တုန်းက ကျနော်က တကိုယ်ရည်သမားဆိုတော့ အင်တာနက်ရှိရာ ရုံးမှာလည်း အိပ်ချင် အိပ်တတ်တယ်။ တညမှာ မူးမူးနဲ့ ရည်းစားဆီ မေးလ်ပို့တော့ N ချင်းမှားပြီး ရည်းစားအတွက်စာက သူ့ဆီရောက်သွားတယ်။

သူက ကျနော် ရှက်မှာစိုးလို့ ထင်ရဲ့၊ သူကတိုက်ရိုက်မပြောဘူး၊ အယ်ချုပ်ကတဆင့် ပြောခိုင်းတယ်၊ သေချာလည်း မေးလ်ကို ပို့ပါဦးတဲ့။

(၁၀)

မြန်မာပြည်ပြန်ရင် ဆရာနေ့ကို ဘာပြောရပါ့လို့ ကြံဖန် စိတ်အိုက်ဖူးတယ်။

“မိန်းမရပြီးရင် ယောက္ခမအိမ်မှာ နေရတာ မကောင်းဘူး” လို့ ရည်းစားများတဲ့ကျနော့်ကို သူ့ရုံးခန်းထဲခေါ်ပြီး ကြံကြံဖန်ဖန် အကြံပေးဖူးတယ်။

သူက ပုဆိုးစွန်တောင်ဆွဲ၊ သောမတ် ဖရစ်မင်းရဲ့ စာအုပ် ချိုင်းကြားညှပ်၊ ရုံးထဲ ဆောင့်ဝင်လာပြီး ခေါင်းမာတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တွေကို တစ်တစ်ခွခွ ဆဲလေ့ရှိတယ်။

တိုင်းပြည်မှာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးအတွက် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတွေက သူ့အကြံပြုချက် မဖတ်မှာစိုးလို့ အသံသွင်းပြီး ပေးဖို့ ကြိုးစားဖူးတယ်။

ဂျင်းဘောင်းဘီ အရောင်လွင့်၊ ဆံပင်ရှည်၊ ဘိုသီဘတ်သီနဲ့ အရက်မူးနေတတ်တဲ့ ကျနော့်ကို သူက အယ်ဒီတာ့အာဘော် ရေးခိုင်းဖူးတယ်။

သူက လေထန်ကုန်းကို မကြိုက်ဘူး။ ကိုခင်ဝမ်းဟာ နိုင်ငံတော်အလံကို ဒီဇိုင်းအသစ်ဆွဲဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တယ်လို့လည်း ပြောတတ်တယ်။

သတင်းအစည်းအဝေးတွေမှာ သူရှိရင် လူငယ်သတင်းထောက်၊ အယ်ဒီတာတွေ ပြောချင်တာ မပြောရဲမှာစိုးလို့ ခပ်ဝေးဝေးသွား ဆေးလိပ်သောက်နေတတ်တယ်။

(၁၁)

နှစ်သစ်ကူးပြီ။ လူကလည်း ထွေလာတယ်၊ မအိပ်ချင်သေး။ ဒါနဲ့ အွန်လိုင်း တက်လာတယ်။

ဒေါက်တာ နေဝင်းမောင် ဆုံးပြီတဲ့။ နောက်နေတယ်လို့ ထင်မိတယ်။

အလဲဗင်းက ဝမ်းနည်းကြောင်း၊ ပြီးတော့ မြစ်မခ၊ ပြီးတော့ ဆဲဗင်းဒေး … ဖေ့စ်ဘုတ်မှာ အစီအရီ တွေ့တော့ တကယ်ဆုံးပြီလို့ သိလိုက်တယ်။

မျက်ရည်က ကျလာတယ်။

(၁၂)

ကျေးဇူးဆိုတာ မမေ့စကောင်းဘူး။ သူအားပေးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိဖူးတယ်။ သူတိုက်တွန်းလို့ ဘွဲ့လွန်ပညာလည်း သင်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူဟာ ဖုန်းကို ဘယ်လို ဖြေသင့်တယ်၊ နာမ်စားဘယ်လို သုံးသင့်တယ်ကအစ ရေနည်းငါး ကျနော်တို့ကို သင်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့အယူအဆကို မျှခဲ့တယ်။

သူဟာ လူငယ်တွေကို ဖြစ်စေချင်တဲ့ စေတနာ တအားသန်တယ်။ ခေတ်ကို ကြိုပြီးမြင်လွန်းရာကျတယ်။ သူ့လို မြင်တတ်သူတွေအများကြီးဟာ အာစေးထည့်ထားပေမယ့် သူက အမိုက်ခံပြောတယ်။ ဒီလိုစိတ်ဆန္ဒဇောတွေကို ဆေးလိပ်နဲ့ ထောက်ကူတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီနှစ်ခုကပဲ သူ့ကို သတ်သွားတယ်။

သူကိုယ်တိုင် ဆေးရုံကို ကားမောင်းသွားတယ်။ မရတော့လို့ ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီးကိုပို့တယ်။ နောက်ဆုံးရေတခွက် တိုက်တယ်။ မရဘူး ပြန်အန်ထွက်တယ်။ အသက်လည်း ပါသွားတယ်။ သူငယ်ချင်းကို မေးတယ်၊ သူဘာပြောသွားသေးလဲ လို့ … ဘာမှ မပြောနိုင်ရှာတော့ပါဘူးတဲ့။

(၁၃)

ကျနော့်ဘေးနားက ဖြတ်သွားတဲ့ ခေတ်တခေတ် ဒီနေရာမှာ ပြီးတယ်။

သင်ကာ

(ဒေါက်တာ နေဝင်းမောင် (၁၉၆၂-၂၀၁၂) အတွက် အမှတ်တရ)

Filed under: Obituary Tagged: Obituary ]]> http://mmfreethinker.wordpress.com/2012/01/01/%e1%80%80%e1%80%ba%e1%80%b1%e1%80%94%e1%80%ac%e1%80%b9%e1%80%b7%e1%80%b1%e1%80%98%e1%80%b8%e1%80%94%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%80%80-%e1%80%bb%e1%80%96%e1%80%90%e1%80%b9%e1%80%9e%e1%80%bc%e1%80%ac%e1%80%b8/feed/ 12 mm thinker 397655_320945527925713_158797964140471_1142798_1364042398_n http://mmfreethinker.wordpress.com/2011/12/03/ps/ http://mmfreethinker.wordpress.com/2011/12/03/ps/#comments Sat, 03 Dec 2011 15:19:30 +0000 mm thinker http://mmfreethinker.wordpress.com/?p=2765 ]]> (form columbiastate.edu)

ဖေ့စ်ဘုတ်မှာ ခင်တဲ့ ကဗျာငပျင်းက နိုင်ငံရေးသိပ္ပံ (Political Science – PS) ဘာသာရပ်နဲ့ ဆိုင်တာတွေ ဖတ်ချင်တယ်၊ လမ်းညွှန်ပါလို့ ဆိုတယ်။ လွယ်လွယ်ပဲ ဂူဂဲလင်း လုပ်လိုက်တာပါပဲ။ နိုင်ငံရေးသိပ္ပံ ဘာသာရပ်နဲ့ ပတ်သက်လို့ စိတ်ဝင်စားစရာ ဆိုဒ်တွေ၊ ဘလော့ဂ်တွေ တွေ့ရတယ်။

အခြေခံကစပြီး အတော်စုံစုံလင်လင် ရေးပြထားတာကတော့ HRDP ဆိုဒ်မှာ အခန်းဆက် ရေးသားထားတဲ့ အခြေခံနိုင်ငံရေး သိပ္ပံနဲ့ နိုင်ငံရေးသိပ္ပံ ပါပဲ။

နိုင်ငံရေးသိပ္ပံနဲ့ ပတ်သက်လို့ တစိုက်မတ်မတ် ရေးသားဖော်ပြနေတဲ့ ဘလော့ဂ်တခုကတော့ politicsfreakcnz ဖြစ်ပါတယ်။

နိုင်ငံရေးသိပ္ပံဘာသာရပ်နဲ့ ပတ်သက်လို့ အစပျိုးထားပေမယ့် သေနေတဲ့ ဘလော့ဂ်တခုကတော့ polsciburma ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီဘလော့ဂ်မှာတော့ အင်ထရိုတွေရယ်၊ ခက်ဆစ်တပုဒ်ရယ်ရေးပြီး ရပ်တန့်နေပါတယ်။

နိုင်ငံရေးသိပ္ပံဘာသာရပ် နိဒါန်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ စံပယ်ဖြူမဂ္ဂဇင်းမှာ မိုးသန်း ရေးခဲ့တဲ့ ဆောင်းပါးကိုတော့ ဒီဘလော့ဂ်မှာ စာစီပေးထားတာကို တွေ့ရပါတယ်။

နိုင်ငံရေးသိပ္ပံနဲ့ ပတ်သက်လို့ စိတ်ဝင်စားသူများအတွက် မောက္ခပညာရေးမဂ္ဂဇင်းမှာ ဖော်ပြခဲ့တဲ့ “နိုင်ငံရေးသိပ္ပံကျောင်းသားများအတွက် နွားမပုံပြင်” ကိုလည်း မလွတ်တမ်း ဖတ်သင့်ပါတယ်။ (မောက္ခမှာ ရှာမရတာနဲ့ ဖေ့စ်ဘုတ်က လင့်ခ် ပေးလိုက်ပါတယ်)

မခင် တိမ်းလို့ လွင့်သူကို၊
ဘဝင်ထိန်းလို့ ချင့်၊
နင် စိမ်းသင့်တာပေါ့၊
ရင်ငြိမ်းပွင့် …

ဒီနှစ်ထဲမှာ ပြသတဲ့ Wu Xia ခေါ် ဓားသမားများ ဇာတ်ကားထဲက ဇာတ်ဝင်ခန်းတခန်းမှာ “ကျားကမ္ဘာ ဘမ်းပရုတ်ဆီ” ဆိုတဲ့ မြန်မာလိုရေးထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ် တွေ့မိပါတယ်။ အတော်ကလေး ဟောင်းနေတဲ့ လက်ရာနဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ပါ။ ကျားဘမ်းပရုတ်ဆီ ဆိုင်းဘုတ် ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒါလေးကို ပုံရိပ်ဖမ်းထားတာပါ။ (ဒါ ထိုင်ဝမ်မှာ ရိုက်တာ၊ အဲဒီမှာ ဒီဆိုင်းဘုတ် ရှိတယ်လို့ တချို့ကတော့ ပြောပါတယ်)

ဒီရုပ်ရှင်က ဇာတ်မြှုပ်နေတဲ့ လူဆိုးဂိုဏ်းဝင် သိုင်းသမားတယောက်အကြောင်းပါ။ သူက အိမ်ထောင်ကျလို့ ကလေးတောင် ရနေပြီ။ မမျှော်လင့်ဘဲ ဓားပြမှုတခုမှာ ခုခံကာကွယ်ပေးရင်း စုံထောက်က ရိပ်မိသွားရာကနေ သူ့ကို တရားဥပဒေအရ အရေးယူဖို့ ကြိုးစားလာတယ်။ တချိန်တည်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ လူဆိုးဂိုဏ်းကလည်း သူ့ကို လာပြန်ခေါ်ဖို့ ကြိုးပမ်းတယ်။

ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ရဲ့သားလေးကို ဓားစာခံလုပ်ပြီး အကြပ်ကိုင်လာတယ်။ ဇာတ်မြှုပ်ပြီး လူသာမာန်လို နေသွားချင်တဲ့ အဲဒီလူဆိုးဂိုဏ်းဝင်ဟာ နောက်ဆုံးမှာ ဂိုဏ်းဝင်အဖြစ်က ပျက်ပြယ်အောင် သူ့လက်တဖက်ကို သူ့ဖာသာ ဖြတ်ပစ်လိုက်ပါတယ်။

ဒါရိုက်တာ ပီတာ ချမ်း ဖြစ်ပြီး ဒွန်နီယမ်းနဲ့ တာကေရှီ ခနဲရှိရောတို့ သရုပ်ဆောင်ထားပါတယ်။